วว่าทำไมอันหลินถึงแสดงสีหน้าเช่นนี้
นางตบเข่าฉาดหนึ่ง พูดยิ้มๆ ว่า “อืม ตอนนี้ข้าเปลี่ยนใจแล้ว แม้เจ้าจะเล่นเกมแพ้ข้า แต่ข้าก็ตัดสินใจแล้วว่าจะไม่ใช่เจ้าฝึกสกิล”
อันหลินตาลุกวาว พูดอย่างปลาบปลื้มว่า “จริงหรือ”
“จริงสิ” หญิงสาวพยักหน้า “แต่มีเงื่อนไขหนึ่งข้อ”
“เงื่อนไขอะไร”
อันที่จริงขอแค่หญิงสาวรับปาก ไม่ใช้ลำแสงสุดท้ายกับเขาในชีวิตจริง ต่อให้เป็นเงื่อนไขสิบประการ อันหลินก็จะกัดฟันยอมรับ
“อยู่เล่นเกมกับข้าที่นี่” นัยน์ตาสีม่วงอันงดงามของหญิงสาวหยีเป็นรูปจันทร์เสี้ยว แลดูตื่นเต้นเป็นอย่างยิ่ง
อันหลิน “…”
“เพื่อนพวกนั้นของข้าเล่นแย่กันหมด พวกนางรับมือข้าได้ไม่ถึงห้านาทีด้วยซ้ำ มีแต่เจ้า ที่อดทนได้นานถึงสิบนาที นี่แหละความรู้สึกที่สูสีคู่คี่กัน!”
หญิงสาวพูดต่อ
อันหลินได้ฟังมุมปากก็กระตุก คิดในใจว่าหากเจ้าไม่ใช้โปรแกรมโกง จะมีคู่ต่อสู้ที่ฝีมือสูสีกันโผล่มาเพียบในพริบตาเชียวล่ะ เชื่อข้าสิ!
“จะให้ข้าเล่นเกมกับเจ้านานแค่ไหน” อันหลินยังต้องไปหาคนซ้ำมีดถึงเก้าคน โอกาสที่หาได้ยากเช่นนี้จะพลาดไม่ได้เด็ดขาด
หญิงสาวยกมือขึ้นลูบคางงามเกลี้ยงเกลา ทำท่าครุ่นคิด
ครู่หนึ่ง นางก็พูดขึ้นมาว่า “อืม…ขอแค่เจ้าชนะข้าหนึ่งตา ข้าก็จะปล่อยเจ้าไป”
อันหลินหน้ามืด ร่ำร้องในใจว่า นี่จะให้เล่นจนตราบสิ้นดินฟ้าเลยหรือ!
แต่เพียงชั่วครู่ จู่ๆ ก็มีความคิดบางอย่างผุดขึ้นมาในสมองของเขา
อันหลินเกิดปิ๊งไอเดียขึ้นมา จึงพูด
