นหลิน เด็กเส้นที่เส้นใหญ่ที่สุดของสำนักเรา!”
อันหลินเกาหัวหัวเราะแหะๆ มองออกว่าเขามีชื่อเสียงในสำนักมากจริงๆ แม้แต่สาวน้อยนักเวทย์ก็รู้จักฉายาของเขา!
แม้ฉายานี้ฟังดูแล้ว จะทำให้เขาเกิดความรู้สึกอยากร้องไห้ก็ตาม…
หญิงสาวกระโดดลงจากคทา เดินมายืนตรงหน้าอันหลิน พูดยิ้มๆ ว่า “เจ้าเล่นลีกออฟเลเจนด์เป็นเหมือนกันใช่ไหม”
อันหลินพยักหน้า สมัยเรียนเขามักจะเล่นเกมกับเพื่อนบ่อยๆ ได้ระดับเพชรจากการแข่งขันจัดอันดับของซีซั่นที่แล้ว ก็นับว่าเป็นมือฉมังในเกมนั้นอยู่
“เย้ ดีจังเลย!”
หญิงสาวดีใจอย่างเห็นได้ชัด จากนั้นนางก็ล้วงมือถือเครื่องหนึ่งออกมา ยื่นให้อันหลิน…
อันหลินมองมือถือสีชมพูในมือ ยืนนิ่งอยู่กับที่
“ใช้มือถือไม่เป็นหรือ” หญิงสาวเห็นอันหลินทำหน้ามึนงง จึงเอ่ยปากถาม
“ใช้… ใช้เป็น” อันหลินได้สติกลับมา เริ่มเปิดมือถืออย่างคล่องแคล่ว
ผู้บำเพ็ญเซียนคนหนึ่ง ยื่นมือถือมาให้ตัวเองเครื่องหนึ่ง…
ช่างเป็นภาพที่ถามว่าพิลึกแค่ไหน ก็คงตอบว่าพิลึกเป็นที่สุด!
อันหลินพูดอย่างงงงวยว่า “จะว่าไป เจ้าให้มือถือเครื่องนี้กับข้าทำไม”
หญิงสาวล้วงมือถือสีชมพูอีกเครื่องออกมา พูดอย่างตื่นเต้นว่า “เรามาเล่นโหมด SOLO[2] ของลีกออฟเลเจนด์กัน หากเจ้าชนะ ข้าจะปล่อยเจ้าไป!”
อันหลิน “…”
ในใจของอันหลินฮึกเหิม ทว่าใบหน้าอันหลินกลับมึนงง!
คนคนนี้เป็นนักพรตจริงหรือ คงไม่ใช่สาวน้อยโอตาคุ[3]ที่ข้ามมิติมาจากโลกมนุษย์หรอกนะ
อีกอย่า
