เมื่อได้ยินประโยคนี้อีกครั้ง อันหลินจะเป็นบ้าแล้วจริงๆ
วัฏจักรที่โหดร้ายแบบนี้มันเรื่องอะไรกันแน่!
“อ๊ากกกก!” อันหลินยกหมัดแล้วรัวออกไปข้างหลังด้วยความโมโห
“พี่อันหลินโปรดไว้ชีวิตข้าด้วย!”
เมื่อเห็นหมัดของอันหลินมาพร้อมกับพลังอันน่ากลัว ชายคนนั้นก็คุกเข่าลงไป
อันหลินได้ยินเสียงอันคุ้นเคย หมัดหยุดชะงัก ใบหน้าฉายความแปลกใจ “หลิวต้าเป่า เจ้านี่เอง!”
ผู้มาเยือนมีรูปร่างอวบอ้วน ใบหน้าไร้เดียงสา กำลังมองอันหลินด้วยสีหน้าตื่นเต้น
เขาคือหลิวต้าเป่าที่อันหลินรู้จักจากการทะเลาะวิวาทนั่นเอง
กลางอากาศ เซียนพสุธาเยว่อิ่งที่นั่งอยู่บนหนังสือเล่มใหญ่ มือเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว กำลังจดบันทึกสถิติลงในสมุดบันทึก
หลี่เจิ้งหยาง ค่าพลัง 120 ค่าความดี 40 ปล. แพ้อันหลิน
อันหลิน ค่าพลัง 100 ค่าความดี 28
ตอนที่เซียนพสุธาเยว่อิ่งใช้นิ้วมือบันทึกสถิติของอันหลิน มุมปากก็ยกขึ้น เผยรอยยิ้มจางๆ ออกมา
“หึ เจ้าหนูคนนี้ใจสู้อย่างน่าตกใจ ไม่คิดว่าจะตอบโต้ได้อย่างดุดัน”
เธอดันกรอบแว่นสีดำที่สวมเพื่อความงาม ขาเรียวยาวขยับเบาๆ ทำหน้าตาครุ่นคิด
“จำได้ว่าตอนเข้าเรียนเป็นกายแห่งมรรคขั้นศูนย์สินะ แต่ทว่า มองจากพลังที่ปล่อยออกมายามต่อสู้เมื่อครู่นี้ เป็นกายแห่งมรรคขั้นเจ็ดแล้ว ความเร็วในการเลื่อนขั้นที่น่ากลัวแบบนี้…โกงหรือไง”
ขณะนั้นเอง หลิวต้าเป่าก็โผล่มาข้างหลังของอันหลินกะทันหัน
มีนักเรียนอีกสิบกว่าคนก็ตามหลังหลิวต้าเป่า
