งหยางแล้วในที่สุด
“เจ็บใจนัก!” ใบหน้าของหลี่เจิ้งหยางมีแต่ความไม่พอใจ
กว่าจะชิงโอกาสจัดการอันหลินมาได้นั้นไม่ง่ายเลย แต่ทำไมกลับกลายเป็นว่าถูกอันหลินจัดการล่ะ!
หากว่าเขากับอันหลินต่อสู้กันอย่างเท่าเทียม ผลลัพธ์ต้องไม่เป็นแบบนี้แน่นอน!
เกรงว่าหลี่เจิ้งหยางจะไม่มีวันรู้เลยว่า ตอนที่อันหลินเสนอกลยุทธ์นี้ออกมา เขาก็คาดเดาผลลัพธ์ได้แล้ว…
สุดท้ายหลี่เจิ้งหยางก็หายวับไปจากพื้น เมื่อเห็นฉากนี้ อันหลินก็ยกยิ้มน้อยๆ พูดขึ้นมาว่า
“หึๆ ตอนแรกคิดว่าจะมีสงครามดุเดือดซะอีก ไม่คิดเลยว่าแผนการจะราบรื่นกว่าที่คิด คิดว่าเรา
เป็นกระต่ายน้อยรอเชือดจริงๆ หรือไง ตลก! ถ้าไม่มีความคิดจะต่อต้านล่ะก็ ตอนที่พวกนายต่อสู้กัน ฉันคงเผ่นแน่บไปนานแล้ว อย่าลืมสิว่า ระดับพลังยุทธ์ของฉันตอนนี้คือกายแห่งมรรคขั้นเจ็ดเชียวนะ! สู้ไม่ได้ อย่างน้อยก็หนีเอาตัวรอดได้!”
อันหลินได้ลิ้มรสของความสุขของการเป็นหมาป่าหนังแกะ ฆ่าหัวคนอย่างเลือดเย็น ในใจเรียกได้ว่าสุขใจนัก
ขณะนั้นเอง ก็มีเสียงดังขึ้นข้างหลังเขา
“เอ๊ะ เจ้าคืออันหลินใช่ไหม”
…………………………
