้องไห้แล้ว การนัดประลองของตัวเองกับหลิวต้าเป่า ก็นำมาซึ่งความเคียดแค้นมากมายขนาดนี้เหมือนกันหรือ
“ศิษย์น้องเซี่ยซือเหยา ของหวานเรื่องเล็ก เขาแย่งความรักของข้าไปต่างหากที่เรื่องใหญ่!” หลี่เจิ้งหยางพูด
“ไม่ เด็กเส้นที่เส้นใหญ่ที่สุดต่างหาก ทำร้ายจิตใจที่สุด!” เฉินซูเป่าพูดอย่างเคร่งขรึม
“เทพีอันดับหนึ่งของสำนักที่ปักอยู่บนมูลวัว[1]ต่างหาก เป็นเรื่องที่สะเทือนใจที่สุดไหมเล่า!” จงเหวินเริ่มโต้แย้ง
“ข้าไม่สน วันนี้ข้าจะต้องได้จัดการอันหลิน มิเช่นนั้นข้าไม่อาจกล้ำกลืนความโกรธนี้ได้!” เซี่ยซือเหยาไม่ยอมลดละ
ด้วยเหตุนี้ นักเรียนทั้งสี่จึงพากันประณามความผิดของอันหลินไม่หยุด เรื่องที่ใครจะเป็นคนจัดการอันหลิน ตกเป็นข้อพิพาทขึ้นมาอีกครั้ง
จิตสังหารที่น่ากลัวอบอวลไปทั่ว กระต่ายน้อยอันหลินนัยน์ตาพร่าเลือน เขาเพิ่งรู้ตอนนี้เองว่าตัวเองมี ‘ความผิดมหันต์’ ขนาดนี้
หรือเราจะยอมรับผิดด้วยการฮาราคีรี[2]ตอนนี้เลย
อันหลินมองไม่เห็นความหวังแล้ว อืม ตอนนี้เขาหวังเพียงว่าสี่คนนี้ จะจัดการตัวเองโดยไวไม่ยืดเยื้อ…
…………………………….
[1] มาจากสำนวน ดอกไม้งามปักอยู่บนมูลวัว อุปมา หญิงงามที่แต่งงานกับชายที่ไม่คู่ควร
[2] ฮาราคีรี เป็นพิธีกรรมการฆ่าตัวตายรูปแบบหนึ่งในวัฒนธรรมซามูไรของญี่ปุ่น โดยใช้ดาบแทงตัวเองที่ท้องด้านซ้าย ก่อนคว้านดาบไปทางขวา จากนั้นขึ้นคว้านขึ้นด้านบน
