ย็นชาอย่างยิ่ง ไม่แยแสใครเลย ถึงชอบขลุกตัวอยู่กับผู้ชายคนหนึ่งในห้องหลังเลิกเรียน เรื่องแบบนี้ข้าทนไม่ได้จริงๆ! และผู้ชายคนนั้น ยังเป็นคนที่มีคู่ครองอยู่แล้วด้วย! อันหลิน ข้ากับเจ้าอยู่ร่วมโลกกันไม่ได้แล้ว!”
ลูกตุ้มดาวตกของจงเหวินขยับ เห็นได้ชัดว่าหิวกระหายแทบทนไม่ได้แล้ว
อันหลินเหนื่อยใจยิ่งนัก
เขาทำเพื่อช่วยสอนภาษาจีนกับภาษาอังกฤษให้ซูเฉี่ยนอวิ๋นทั้งนั้น ถึงได้อยู่ในห้องเรียนกับนางไงเล่า!
ทำไมถึงได้ทำให้เกิดความโกรธเกลียดริษยาแบบนี้ได้ล่ะ!
ขณะนั้นเอง เซี่ยซือเหยาก็เริ่มประณามความผิดของอันหลินแล้วเช่นกัน
“ในยามบ่ายที่มีอากาศสดชื่น ข้าเตรียมตัวจะไปที่โรงอาหารอยู่นานแล้ว เพื่อไปเอาของหวานสตรอว์เบอร์รี่ที่มีจำกัดที่ข้าชอบที่สุด มันเป็นของหวานที่ใครถึงก่อนได้ก่อน จู่ๆ ข้าก็ได้ยินข่าวว่า หลังเลิกเรียน จะมีนักเรียนสองคนแสดงการประลองยุทธ์อันสะท้านฟ้าสะเทือนดินหน้าแปลงดอกไม้! ศึกนี้ดึงดูดความสนใจของข้า ข้าจึงยินดีสละของรัก ไปชมการประลองที่เป็นที่จับจ้องของทุกคน จากนั้น ข้าก็ได้เห็นการต่อสู้ที่ไม่อาจลืมเลือนได้ เมื่อกลับไป ข้าล้างตาไปหลายครั้ง แต่ก็ยังลืมการประลองครั้งนั้นไม่ได้!”
อันหลิน “…”
เซี่ยซือเหยาน้ำตาคลอ มองอันหลินด้วยสายตาโกรธเกรี้ยว “เพราะดูการประลองของเจ้า ทำให้ข้าพลาดของหวานสตรอว์เบอร์รีที่มีจำกัดไม่พอ แต่ยังทำให้ตาข้าแปดเปื้อนอีก…อันหลิน ระหว่างเราจำต้องมีข้อสรุป!”
อันหลินจะร
