ายคนนั้น ท่าทางสนิทสนมกัน พูดคุยกันสนุกสนาน มันทำให้ข้าจำใจยอมรับความจริงข้อนี้ แต่ข้าไม่พอใจ! ชายคนนั้นมีอะไรดีกันแน่ ทุกการกระทำของเขา ถึงได้ความรักจากหญิงในใจข้า! เรื่องนี้เป็นหนามยอกอกข้ามาโดยตลอด ข้าเลยสาบานว่า ต้องหาโอกาสจัดการชายคนนั้นสักทีให้ได้! อ้อ ผู้หญิงที่ข้าชอบชื่อสวีเสี่ยวหลาน อันหลิน…ข้าไม่เข้าใจเลยว่า ทำไมนางถึงเลือกเจ้าเป็นคู่ครองของนาง!”
พูดจบ กระบี่สีชาดของหลี่เจิ้งหยางก็พ่นเปลวไฟลุกโชนออกมา เช่นกันเดียวกับใบหน้าที่เปี่ยมด้วยความโกรธของเขา
ฟังถึงตรงนี้ อันหลินทำหน้างุนงง รู้สึกเหมือนมีเลือดรวมตัวจุกแน่นอยู่ในอก
คู่ครอง สวีเสี่ยวหลานงั้นเหรอ
หากชายคนนั้นไม่พูดเรื่องนี้ อันหลินไม่มีทางรู้เลยว่า เขาถูกสวีเสี่ยวหลานใช้เป็นไม้กันหมาแล้ว!
“พี่ชาย เข้าใจผิด เข้าใจผิดไปกันใหญ่แล้ว!” อันหลินร้องเสียงหลง
หลี่เจิ้งหยางที่กำลังโมโห จะฟังคำอธิบายของอันหลินได้อย่างไร
สิ่งที่อันหลินพูดตอนนี้ จะถูกเขามองว่าเป็นข้ออ้างหนีศึกก็เท่านั้น
“หึ ไม่คิดเลยว่าอันหลินจะมีคู่ครองแล้ว!”
หลังหลี่เจิ้งหยางพูดจบ จงเหวินก็เริ่มมีน้ำโหขึ้นมาแล้วเช่นกัน
“มีคู่ครองแล้วแต่กลับทำตัวกำกวมกับศิษย์น้องซูเฉี่ยนอวิ๋น เทพีอันดับหนึ่งของสำนักเรา ทุกครั้งที่ข้าเห็นภาพวาดของศิษย์น้องซูเฉี่ยนอวิ๋นบนอันดับคนดังของสำนัก ใจจะเต้นรัว ชื่นชมอย่างยิ่ง ความงามของนางพิชิตใจข้าได้อย่างสิ้นเชิง แต่ทำไมซูเฉี่ยนอวิ๋นที่เ
