ผ่านไปครู่ใหญ่ สุดท้ายอันหลินก็ยอมรับความจริงอันโหดร้ายนี้ไม่ได้อยู่ดี
ไม่ว่าทางไหนก็ต้องตาย สู้ดิ้นรนก่อนตายสักหน่อยดีกว่า…
ทิวทัศน์ในบริเวณป่าพันยอดเรียบง่ายยิ่งนัก ทุกหนแห่งล้วนมีแต่ดินเหลืองกับเศษหิน แม้แต่ยอดเขาที่ตั้งตระหง่านดุจกระบี่คมนับพันลูก ก็หัวโกร๋นเช่นกัน
“เฮ้อ กิจกรรมนี้นอกจากต่อสู้แล้ว ไม่มีเรื่องอื่นที่ทำได้เลยเหรอ” อันหลินประสานมือไว้หลังท้ายทอย เยื้องย่างไปข้างหน้าอย่างไร้จุดหมาย
คนห้าหมื่นชีวิตกระจัดกระจายอยู่ในป่าพันยอดที่กินเนื้อที่หนึ่งร้อยลี้ อยากเจอกับนักเรียนคนอื่น จำต้องเคลื่อนไหวไปข้างหน้าไม่หยุดแบบนี้เท่านั้น
เดินไปได้ไม่นาน อันหลินก็ได้ยินเสียงต่อสู้ดังมาจากข้างหน้า เสียงดังสนั่นของเวทมนตร์ดังไม่ขาดสาย และมีเสียงกรีดร้องแว่วมาเป็นครั้งคราวอีกด้วย
เมื่ออันหลินไปถึง สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือ นักเรียนคนหนึ่งล้มอยู่บนพื้น ยันต์คุ้มกันสีทองปรากฏขึ้นบนตัวเขา
เอ๊ะ นั่นคือยันต์คุ้มกันประเมินผลแพ้รบงั้นเหรอ
อันหลินหลบอยู่หลังก้อนหินก้อนหนึ่ง กำลังแอบมองไปทางที่กำลังต่อสู้กันอยู่
แม่เจ้า โหดร้ายเกินไปแล้ว!
สหายที่ล้มอยู่บนพื้นคนนั้น คงจะถูกฟันไปหลายทีเลยสินะ
บาดเจ็บขนาดนี้ จึงจะกระตุ้นยันต์คุ้มกันประเมินผลแพ้รบได้งั้นเหรอ
อันหลินยิ่งดูก็ยิ่งหวั่นใจ น่ากลัวเหลือเกิน กิจกรรมนี้น่ากลัวเกินไป…ตอนนี้เขาเกิดความคิดอยากวิ่งหนีแล้ว
ขณะนั้นเอง ก็มีอักขระประหลาดมากมายปรากฏข
