ึ้นบนยันต์คุ้มกันสีทอง
ต่อมา สหายที่บาดเจ็บคนนั้นก็อันตรธานหายไปจากที่เดิม ท่าทางคงจะถูกส่งตัวออกจากป่าพันยอดแล้ว
ชายคนที่ได้ชัยชนะกระหยิ่มยิ้มย่อง กระบี่สีชาดปล่อยสะเก็ดไฟออกมากลางอากาศ จากนั้นก็มองไปอีกทางหนึ่ง
ชั่ววินาทีนั้น หัวใจของอันหลินเย็นเยียบไปเกือบครึ่งดวง สังหรณ์ใจไม่ดีผุดขึ้นในใจ
“สหายที่ซ่อนตัวอยู่หลังก้อนหิน ไม่ต้องซ่อนแล้ว ข้าเห็นเจ้าแล้ว”
ทิศทางที่ชายคนนั้นมอง เป็นตำแหน่งที่อันหลินซ่อนตัวพอดี
อันหลินได้ยินประโยคนี้ ไม่มีทางอื่นแล้ว ต้องทำใจกล้าปรากฏตัวต่อหน้าคนคนนั้น
ชายที่ถือกระบี่สีชาด มีรูปลักษณ์ไม่โดดเด่น เพียงแต่รูปร่างสูงใหญ่กำยำเป็นอย่างมาก ให้อารมณ์เปี่ยมด้วยพลัง
เมื่อเขาเห็นอันหลินปรากฏตัวแล้ว ก็พูดอย่างฉงนสนเท่ห์ว่า “เอ๊ะ เหมือนข้าจะเคยเห็นเจ้าที่ไหนมาก่อน”
เอ๊ะ เคยเห็นเรามาก่อนเหรอ
อันหลินจ้องชายหน้าแปลกตรงหน้า นึกไม่ออกเลยว่าเคยเจอเขาที่ไหนมาก่อน
“เจ้าคืออันหลินปีหนึ่งสินะ” ชายคนนั้นพูด
“ใช่แล้ว” แม้อันหลินจะแปลกใจ แต่ก็เอ่ยปากตอบไปอยู่ดี
เมื่อได้ยินคำตอบของอันหลิน ชายคนนั้นก็ระเบิดเสียงหัวเราะทันที “เจ้านี่เอง เหมือนในรูปวาดในอันดับคนดังของสำนักราวกับแกะ ไม่ผิดแน่”
อันหลินได้ฟังก็ชะงัก อันดับคนดังของสำนัก นี่เรากลายเป็นคนดังไปแล้วเหรอ
แม้จะไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด แต่เมื่อได้ยินคำพูดของชายคนนั้น ในใจเขาก็ยังรู้สึกอิ่มเอมอยู่ดี
ทว่าประโยคต่อไปของชายคนนั้น ก
