ลับทำให้อันหลินมึนทันที
“ข้าอยากต่อยเจ้ามานานแล้ว ไม่คิดว่าวันนี้สวรรค์จะเมตตา ส่งเจ้ามายืนตรงหน้าข้ารวดเร็วปานนี้ ฮ่าๆๆ…” เห็นได้ชัดว่าตอนนี้อารมณ์ของชายคนนั้นดีไม่หยอก
“ข้าว่านะพี่ใหญ่ ข้าไม่เคยทำอะไรเจ้าเลย!” บัดนี้ในใจอันหลินฮึกเหิมอย่างยิ่ง
จู่ๆ ก็มีคนโผล่พรวดพราดมา มันเรื่องอะไรกันแน่ ทำไมถึงทำท่าเหมือนมีความแค้นฝังลึกกับตัวเอง… ที่สำคัญคือตัวเองไม่รู้จักเขาเลยสักนิด!
“หยุดพล่ามได้แล้ว! ข้าคือหลี่เจิ้งหยาง ปีสองห้องเจ็ด ศิษย์น้องอันหลิน ฝากเนื้อฝากตัวด้วย!”
พูดจบ ชายฉกรรจ์คนนั้นก็ใช้กระบี่สีชาดชี้อันหลิน ระเบิดพลังอันน่าตะลึงออกมา
เวลานี้เองอันหลินมองชายฉกรรจ์คนนั้นอย่างตกตะลึงพรึงเพริด
บัดซบ ทำไมเราถึงมาเจอกับรุ่นพี่ปีสองได้ล่ะเนี่ย
มิหนำซ้ำพลังน่ากลัวอย่างยิ่งแบบนี้…นี่มันจิตสังหารสินะ!
อันหลินไม่ทันได้สติ ก็มีชายอีกคนซึ่งอยู่ไม่ไกลโผล่ออกมา
“เอ๊ะ เจ้าคืออันหลินหรือ” ชายคนนั้นเดินเข้ามาช้าๆ จับจ้องอันหลิน
อันหลินมองชายหนุ่มคนนั้น ตอนนี้ใบหน้าของชายคนนั้นมีรอยยิ้มชวนให้อุ่นใจ
ไม่รู้เพราะอะไร อันหลินเจอความรู้สึกปลอดภัยอย่างบอกไม่ถูกจากรอยยิ้มของเขา
“ใช่ ข้านี่แหละอันหลิน!”
ราวกับอันหลินเจอความหวังสุดท้าย จึงรีบเอ่ยปากยอมรับทันที
เขาจินตนาการภาพเห็นชายที่ให้ความรู้สึกปลอดภัยกับเขา มีคุณธรรมยอมยื่นมือช่วยเหลือตน จากนั้นก็ล้มหลี่เจิ้งหยางคนนั้นแล้ว
“หึๆ เจ้านี่เอง…”
ชายคนที่มีร
