อยยิ้มอบอุ่นปานสายลมฤดูใบไม้ผลิ ทำหน้าถมึงทึงขึ้นมากะทันหัน พูดเสียงเย็นเยือกว่า “จงเหวิน ปีสองห้องสิบหก ศิษย์น้องอันหลิน ฝากเนื้อฝากตัวด้วย!”
พูดจบ จงเหวินก็ล้วงลูกตุ้มดาวตกออกมา กระจายพลังน่าตะลึงออกมา
อันหลินมึนงงขึ้นมาอีกครั้ง ยืนนิ่งอยู่กับที่
นี่มันเรื่องอะไรกัน เราเคยไปทำเรื่องคลุ้มคลั่งเสียสติอะไรกันแน่!
ขณะนั้นเอง ก็มีเงาของนักเรียนอีกคนปรากฏขึ้น
“โอ้โห เกิดอะไรขึ้นที่นี่งั้นหรือ ครึกครื้นขนาดนี้” ชายที่มีรูปร่างผอมบาง ท่าทางเหมือนหนอนหนังสือ เดินเข้ามาพลางทำหน้าแปลกใจ
จากนั้นฝีเท้าของเขาก็ชะงัก “เอ๊ะ เจ้าใช่อันหลินหรือเปล่า”
ดวงตาของอันหลินชื้นแฉะเล็กน้อย ปฏิเสธว่า “สหายจำผิดแล้ว… ข้าไม่ใช่อันหลิน!”
“ฮ่าๆ ข้าอ่านหนังสือมาก เจ้าอย่ามาหลอกข้า! ท่าทางของเจ้าเหมือนกับรูปวาดบนอันดับคนดังของสำนักอย่างกับแกะ!” หนอนหนังสือทำหน้าลิงโลด พูดกับอันหลิน
พูดจบ เขาก็หยิบพัดที่เปล่งแสงเงาวับของโลหะออกมา ระเบิดพลังออกมาอย่างเต็มเปี่ยม
“เฉินซูเป่า ปีห้าห้องเก้าสิบ ศิษย์น้องอันหลิน ฝากเนื้อฝากตัวด้วย!”
อันหลินรู้สึกเหมือนถูกสัตว์นับหมื่นตัวเหยียบย่ำ ไม่มีแม้แต่แรงจะเอื้อนเอ่ยแล้ว
จะว่าไป อันดับคนดังของสำนักมันเรื่องบ้าอะไรกัน!
อีกอย่างเรามีความแค้นกับรุ่นพี่พวกนี้หรือไง!
ตั้งแต่ปีหนึ่งยันปีห้า ตอนนี้ขาดแค่รุ่นพี่ปีสี่แล้ว รีบมาสิ อย่าบีบคั้นคนย้ำคิดย้ำทำสิ!
ขณะนั้นเอง เสียงผู้หญิงหวานหยาดเย
