กึกๆ
สวีเสี่ยวหลานขยับกลอนประตูของอันหลิน เคาะอยู่นานทว่ากลับไร้เสียงตอบรับ
ในห้องยังคงเงียบงัน ทำให้นางเริ่มกระวนกระวายขึ้นมาแล้ว
หรืออันหลินจะไม่อยู่บ้าน
สวีเสี่ยวหลานเกิดความคิดอยากจะใช้กำลังพังประตู เข้าไปดูให้ชัด
ขณะนั้นเอง ประตูก็เปิดออก จากนั้นนางก็ถูกคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าทำให้สะดุ้งโหยง
“อันหลิน ทำไมเจ้าอยู่ในสภาพนี้!”
อันหลินตรงหน้าประตู ใบหน้าซีดเซียว รอยดำคล้ำชัดเจนปรากฏขึ้นรอบดวงตาคู่นั้น
กล้ามเนื้อทั้งร่างของเขาเหี่ยวย่น เพราะสูญเสียน้ำมากเกินไป ยิ่งไปกว่านั้นคือมีรอยยิ้มมีเลศนัยประดับบนใบหน้า!
ตอนนี้ในใจสวีเสี่ยวหลาน คิดเพียงอย่างเดียวว่า
เสร็จกัน อันหลินต้องท้องเสียจนเป็นบ้าไปแล้วแน่ๆ…
คิดถึงตรงนี้ ในใจนางก็เปี่ยมด้วยความละอายใจ มองอันหลินด้วยความรู้สึกผิดอย่างยิ่ง
ขณะนั้นเอง จู่ๆ อันหลินก็พูดขึ้นอย่างเฉื่อยชาว่า “ช่วงนี้ข้าคิดค้นวิชาที่สามารถดูดซึมพลังชีวิตของฟ้าดินด้วยการนั่งยองๆ ได้ เจ้าอยากลองดูหน่อยไหม”
สวีเสี่ยวหลาน “…”
…
สวีเสี่ยวหลานถอนหายใจเล็กน้อย จากนั้นล้วงเม็ดยากลมมน เปล่งแสงสีแดงออกมา
ยาชนิดนี้มีชื่อว่ายาเลือดลมชั้นยอด หากผู้บำเพ็ญเพียรรับประทาน สามารถบำรุงเลือดลมได้อย่างเต็มเปี่ยมในพริบตา
แม้ยาเลือดลมชั้นยอดจะมีราคาค่อนข้างสูง แต่เห็นท่าทางของอันหลินแล้ว สวีเสี่ยวหลานทนมองต่อไปไม่ได้แล้วจริงๆ
นางไม่พูดพร่ำทำเพลงง้างปากอันหลินทันที จากนั้นก็โยนยาเม็ดนี้เข
