งง่ายดาย ทว่าความจริงอันโหดร้ายบอกเขาว่า ความคิดของตัวเองช่างไร้เดียงสาเหลือเกิน
ตัวเองที่ไม่มีพรสวรรค์ ไม่มีต้นทุน ไม่มีสำนักคอยหนุนหลัง แค่ใช้ระบบจะไล่ตามฝีเท้าของเหล่าอัจฉริยะทันงั้นเหรอ
หากไม่พยายามด้วยตัวเอง คิดแต่จะพึ่งพาระบบทุกวี่ทุกวัน เกรงว่าระยะห่างจะยิ่งไกลขึ้นไปทุกทีน่ะสิ
อันหลินไม่ใช่คนที่กลัวความล้มเหลว ยิ่งหนทางข้างหน้าลำบาก ก็จะยิ่งกระตุ้นความมุ่งมั่นของเขา
และเป็นเพราะเหตุนี้ เขาจึงใช้เวลาทุกวินาทีในการตั้งใจบำเพ็ญเพียร
พรสวรรค์ไม่พอ ใช้เวลาให้พอ!
แต่ขณะที่เขาเริ่มบำเพ็ญเพียรด้วยความมุ่งมั่นอันเต็มเปี่ยม จู่ๆ ท้องน้อยของเขาก็เกิดปวดบิดขึ้นมา
เอ๊ะ เกิดอะไรขึ้น
อันหลินคลึงท้อง ชั่วขณะนั้นเอง ท้องของเขาก็เริ่มปวดมากขึ้นเรื่อยๆ
อาการปวดบิดอย่างรุนแรงโจมตีท้องน้อยของเขา ทำให้เขาตื่นตระหนก
เขารู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างเกลือกกลิ้งในท้อง หรือจะกินอะไรผิดสำแดงเข้าไป
อาหารในโรงอาหารถูกสุขอนามัยมาโดยตลอด อีกอย่างทำให้คนในระดับกายแห่งมรรคขั้นเจ็ดท้องเสียได้ มีก็แต่วางยาแล้วล่ะ!
อ๊าก ไม่ไหวแล้ว จะราดแล้ว!
อันหลินทนไม่ไหว พุ่งตัวเข้าห้องน้ำทันที
จากนั้น ก็มีเสียงเหมือนช้างร้อยตัวพุ่งชนดังมาจากห้องน้ำ เขาปล่อยกระแสน้ำถาโถมลงมา…
วันต่อมา สวีเสี่ยวหลานไม่เห็นเงาของอันหลินในห้องเรียน เกิดความสงสัยในใจอย่างอดไม่ได้
วันนี้ อันหลินนั่งยองๆ อยู่ในห้องน้ำ
แม้ท้องไส้จะไม่มีอะไรให้ถ่ายแล้ว แต
