่ความคิดที่อยากจะถ่ายจนตราบสิ้นดินฟ้า กลับตามหลอกหลอนเขาตลอดเวลา…
วันที่สาม สวีเสี่ยวหลานก็ยังไม่เห็นเงาของอันหลิน ความสงสัยในใจรุนแรงมากขึ้น หรือเจ้านั่นจะทะเลาะกับคนอื่น ถูกจับตัวเข้าห้องกักตัวของสำนักอีกแล้ว
สวีเสี่ยวหลานนึกขึ้นได้ว่า จู่ๆ ก่อนหน้านี้อันหลินก็ใช้วิชาเซียนที่สุดยอดมากวิชาหนึ่ง มีความเป็นไปได้เช่นนี้อยู่จริงๆ
เมื่อคิดได้ดังนั้น นางก็ถอนหายใจยาว ครุ่นคิดว่าจะไปเยี่ยมอันหลินที่ห้องกักตัวดีไหม
วันนี้ อันหลินนั่งยองๆ อยู่ในห้องน้ำ
แม้ท้องไส้จะไม่มีอะไรให้ถ่ายแล้ว แต่ความคิดที่อยากจะถ่ายจนตราบสิ้นดินฟ้า กลับตามหลอกหลอนเขาตลอดเวลา ทำให้เขาย้ายฝีเท้าไม่ได้เลยแม้แต่นิด…
วันที่สี่ สวีเสี่ยวหลานก็ยังไม่เห็นเงาของอันหลิน นางจึงตัดสินใจว่าจะไปเยี่ยมอันหลินที่ห้องกักตัว
หลังเลิกเรียน นางมาถึงห้องกักตัวของสำนัก กลับไม่เห็นร่องรอยของอันหลิน
น่าแปลก เขาไม่อยู่ที่ห้องกักตัว แล้วอยู่ที่ใดกัน
สวีเสี่ยวหลานขมวดคิ้วเป็นปม จากนั้นก็เกิดคิดขึ้นมาได้ สาเหตุคงไม่ใช่มาจาก ‘จิตวิญญาณแห่งขุนเขา’ หรอกนะ
จิตวิญญาณแห่งขุนเขาเป็นสิ่งปฏิกูลที่เกิดขึ้น หลังเทพแห่งขุนเขาดูดซึมพลังชีวิตของฟ้าดิน
อันที่จริงจิตวิญญาณแห่งขุนเขาไม่มีอันตราย แต่หากนักพรตรับประทานเข้าไปโดยตรง จะเกิดผลข้างเคียง นั่นก็คือท้องเสียอย่างรุนแรงสามวัน!
เดิมทีสวีเสี่ยวหลานคิดจะกลั่นแกล้งอันหลิน จึงไม่ได้บอกเรื่องนี้กับเขาก่อน และ
