ตั้งใจจะรอให้เขาปวดท้อง ค่อยแสดงน้ำใจช่วยเหลือเขา
เมื่อเป็นเช่นนั้น สวีเสี่ยวหลานก็จะได้เอาคืนเรื่องที่อันหลินหยาบคายกับนางได้อย่างง่ายดาย
ไม่คิดว่าหลังอันหลินกินจิตวิญญาณแห่งขุนเขาเข้าไปแล้ว จะไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลย กลับกระโดดโลดเต้นแทน สวีเสี่ยวหลานจึงคิดว่าเขามีภูมิคุ้มกันต่อผลข้างเคียงเสียอีก
สวีเสี่ยวหลานลูบคางขาวสะอาดพลางพึมพำว่า “ไม่ใช่ไม่ได้ผล แต่ยังไม่ถึงเวลางั้นหรือ คำนวณดูแล้วนี่วันที่สามแล้วสินะ หากสาเหตุมาจากจิตวิญญาณแห่งขุนเขา พรุ่งนี้น่าจะได้เจอเขาแล้ว”
วันนี้ อันหลินนั่งยองๆ อยู่ในห้องน้ำ
แม้ท้องไส้จะไม่มีอะไรให้ถ่ายแล้ว แต่ความคิดที่อยากจะถ่ายจนตราบสิ้นดินฟ้า กลับตามหลอกหลอนเขาตลอดเวลา ทำให้เขาย้ายฝีเท้าไม่ได้เลยแม้แต่นิด…
ไม่สิ อันหลินเกิดความรู้สึกบางอย่าง เขารู้สึกเหมือนตัวเองสามารถถ่ายลำไส้ออกมาได้แล้ว…
วันนี้ สวีเสี่ยวหลานยังคงไม่เห็นอันหลินในห้องเรียน นางล้มเลิกข้อสันนิษฐานก่อนหน้านี้ไป
หรือว่าไม่ใช่ท้องเสีย
ช่างเป็นคนที่ทำให้ห่วงอยู่เรื่อยเลย ก็ได้ ไปเยี่ยมเขาหลังเลิกเรียนสักหน่อยแล้วกัน
วันนี้ อันหลินนั่งยองๆ อยู่ในห้องน้ำ ความคิดที่อยากถ่ายจนตราบสิ้นดินฟ้า หายไปจากสมองของเขาแล้ว
หากถามว่าทำไมเขายังนั่งยองๆ อยู่ในห้องน้ำ
นั่นเป็นเพราะเขาลุกไม่ขึ้น
ใช่แล้ว เขานั่งจนขาขยับไม่ได้เสียแล้ว…
…………………………..
