มุนไพรอายุวัฒนะขั้นเก้าด้อยที่สุด
ดอกบัวไฟเป็นสมุนไพรอายุวัฒนะขั้นแปด ระดับขั้นต่ำไปหน่อย แต่อย่างไรเสียก็เป็นสมุนไพรอายุวัฒนะ ก็นับว่าเป็นสมุนไพรเลอค่าไหมเล่า!
เมื่อคิดได้ดังนั้น อันหลินก็นั่งลง เริ่มเปิดประสบการณ์การเก็บเกี่ยวของเขา…
สวีเสี่ยวหลานเห็นอันหลินกอดดอกบัวไฟแนบอกประหนึ่งแก้วตาดวงใจ ท่าทางราวกับเจอของล้ำค่า ลืมไปหมดสิ้นแล้วว่าตัวเองมาที่นี่เพื่ออะไร จึงอดพึมพำไม่ได้ว่า “ไม่เอาไหนเสียเลย”
นางไม่มองอันหลินอีก แต่ใช้มือลูบผาหินที่ขรุขระ สัมผัสกลิ่นอายของพลังปราณที่เคลื่อนไหวอยู่ภายใน
“น่าจะที่นี่แหละ…” สวีเสี่ยวหลานพึมพำ
จากนั้น นางก็สูดลมหายใจเข้าลึก ตะโกนด้วยเสียงที่ดังกังวานว่า
“ท่านเจ้าแห่งดิน ออกมาหน่อย!!!”
เพราะเสียงดังเกินไป ทำให้อันหลินที่นั่งยองๆ อยู่กับพื้นสะดุ้งโหยง
ไม่รอให้อันหลินได้สติ ผิวดินก็สั่นสะเทือนรุนแรงขึ้นมาทันที
“แผ่น…แผ่นดินไหวหรือ” อันหลินทำหน้าตกใจ จากนั้นเขาก็เห็นฉากที่น่าตะลึงยิ่งกว่า
ร่างมหึมาที่ก่อตัวจากหิน ค่อยๆ ผุดขึ้นจากผิวดินช้าๆ
มันสูงหนึ่งจั้งกว่า ดวงตาสีเหลืองอ่อนเปล่งแสงเจิดจ้า ยามร่างกายเคลื่อนไหวเกิดเสียงหินกระทบกันดังสนั่น แลดูแข็งแกร่งยิ่งนัก
เมื่ออันหลินเห็นตัวประหลาดที่ก่อตัวจากหิน ไม่รู้เพราะเหตุใด เขานึกถึงตอนที่เล่นเกมเมื่อก่อน มักจะมีตัวละครมัลไฟต์ สัตว์ประหลาดหินโผล่มาบ่อยๆ…
แต่สัตว์ประหลาดหินตัวนี้ กลับถูกสวีเสี่ยวหลานเรียก
