ว่าท่านเจ้าแห่งดินงั้นเหรอ
“เด็กน้อย เจ้าเรียกข้าหรือ”
เสียงทุ้มต่ำดังออกมาจากปากของสัตว์ประหลาดหิน เสียงไม่ดัง ทว่ากลับให้อารมณ์กดดันอยู่ลึกๆ
สวีเสี่ยวหลานพยักหน้าแล้วพูดว่า “ข้ามาที่นี่ เพราะอยากให้ท่านเจ้าแห่งดิน ประทานจิตวิญญาณแห่งขุนเขาให้พวกเราสักหน่อย”
พูดได้ครึ่งหนึ่ง สวีเสี่ยวหลานก็หันไปมองอันหลินแวบหนึ่ง เลิกคิ้วน้อยๆ จากนั้นพูดต่อว่า “ขอแค่สิบกรัมก็พอ”
“จิตวิญญาณแห่งขุนเขาหรือ ข้ามีมากมายเชียวล่ะ ไม่คิดว่าจนตอนนี้ยังมีคนต้องการของสิ่งนี้อยู่อีก เอ้า ข้ามอบให้!”
สัตว์ประหลาดหินยื่นมือมา กลางฝ่ามือหิน มีลูกกลมๆ สีน้ำตาลปรากฏขึ้นอย่างเชื่องช้า
สวีเสี่ยวหลานหยิบลูกกลมๆ เล็กๆ นั่นไปอย่างนอบน้อม โค้งตัวคำนับสัตว์ประหลาดหิน
อันหลินเห็นดังนั้นก็รีบเลียนแบบท่าทางของสวีเสี่ยวหลาน คำนับมันเพื่อแสดงความขอบคุณ
สัตว์ประหลาดหินพยักหน้าเล็กน้อย จากนั้นก็ค่อยๆ ละลายกลืนไปกับผิวดิน หายลับไปอีกครั้ง
“นี่ ได้จิตวิญญาณแห่งขุนเขามาแล้ว รีบกินเสียสิ”
สวีเสี่ยวหลานยื่นลูกกลมๆ สีน้ำตาลให้ถึงมืออันหลิน แววตาฉายความคาดหวัง
“ได้มาง่ายขนาดนี้เลยหรือ ง่ายเกินไปหรือเปล่า”
ตอนแรกอันหลินคิดว่าการค้นหาจิตวิญญาณแห่งขุนเขา จะยากลำบากราวกับขุดหาอัญมณี ไม่คิดเลยว่าจะเรียก ‘เจ้าแห่งดิน’ ออกมา จากนั้นขอร้องมันให้ ‘ประทานให้’ เพียงน้อยนิดก็จบเรื่อง มันไม่เหมือนกันที่เขาคิดเลยสักนิด!
ต้องเคลียร์ดันเจี้ยน[1]ไม่ใ
