ั่วเอาฝ่ามือไปกิน!”
สวีเสี่ยวหลานแผดเสียงลั่น ฝ่ามือขาวดุจหยก ฟาดเข้าที่หน้าของอันหลินอย่างไม่ปราณี
ฝ่ามือนี้รวดเร็วยิ่งนัก อันหลินไม่มีแม้แต่โอกาสจะหลบเลี่ยง
เพี๊ยะ
อันหลินถูกตบจนวิงเวียนศีรษะ หมุนตัวกลางอากาศสามร้อยหกสิบองศา จากนั้นตกลงบนพื้น
ปึก
ร่างกายของอันหลินร่วงหล่นกระแทกพื้น เลือดกลบปาก ดวงตาเบิกกว้าง ในแววตาเปี่ยมด้วยความสำนึกผิด
บัดซบ เราทำอะไรลงไปกันแน่…
……………………..