ใบหน้าของอันหลินเห่อร้อน ถูกคำพูดของซูเฉี่ยนอวิ๋นทำเอาสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว
นานกว่าเขาจะหลุดจากภวังค์คำพูดของซูเฉี่ยนอวิ๋นได้ เขาถามขึ้นอย่างประหลาดใจว่า “ฉางเอ๋อหรือ ฉางเอ๋อที่อยู่บนตำหนักกว่างหานกง[2]คนนั้นใช่ไหม นางเป็นพี่สาวของเจ้าหรือ”
“อืม ไม่ใช่พี่สาวโดยสายเลือดหรอก พี่สาวร่วมสาบานน่ะ นางดีกับข้ามากเลยล่ะ เป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของข้า”
พอพูดถึงฉางเอ๋อ ใบหน้าของซูเฉี่ยนอวิ๋นก็มีรอยยิ้ม
อันหลินก็เกิดความสนใจขึ้นมาแล้ว เขาไม่คิดเลยว่าฉางเอ๋อในตำนานของโลก จะมีอยู่ในดินแดนนี้ด้วยเหมือนกัน
อันหลินอดคิดไปต่างๆ นานาไม่ได้ เขาถามต่ออีกว่า “บนดวงจันทร์มีกระต่ายที่ตำยาอยู่อีกตัว กับผู้ชายที่ตัดต้นไม้ทุกวันด้วยไม่ใช่หรือ”
“อ๋อ เจ้าหมายถึงเสี่ยวเยว่สินะ มันปรุงยาบนดวงจันทร์น่ะ อีกอย่าง ตำหนักกว่างหานกงมีกฎหมายเป็นลายลักษณ์อักษร ห้ามบุรุษรุกล้ำกล้ำกราย เจ้าบอกว่ามีผู้ชายตัดต้นไม้ที่นั่น จะเป็นไปได้อย่างไร!” ซูเฉี่ยนอวิ๋นตอบยิ้มๆ
“แบบนี้นี่เอง” อันหลินพยักหน้า
ท่าทางความเป็นจริงของที่นี่ กับตำนานบนโลกจะมีความคลาดเคลื่อนอยู่บ้าง
“โฮ่วอี้[3]กับฉางเอ๋อยังเป็นสามีภรรยากันอยู่หรือเปล่า” อันหลินถามต่อด้วยความสงสัย
“จะเป็นไปได้อย่างไร พี่ฉางเอ๋อเป็นหญิงงามอันดับหนึ่งของสรวงสวรรค์ คนตามเกี้ยวนางต่อแถวตั้งแต่สรวงสวรรค์ไปถึงวังมังกรทะเลตะวันออก จะหลงรักเซียนพสุธาคนที่ทำเป็นแค่ยิงจันทราได้อย่างไร”
“
