อนซูเฉี่ยนอวิ๋น มีความคิดอยากรนหาที่ตายปะปนอยู่จริง
เฮ้อ ใครใช้ให้คุณสมบัติการเกี้ยวสาวของเขาตื่นกะทันหันล่ะ ห้ามก็ห้ามไม่อยู่
อันหลินมองซูเฉี่ยนอวิ๋นด้วยความว้าวุ่นใจ เห็นนัยน์ตาสีน้ำเงินของนางมีน้ำตาคลอหน่วย ใบหน้าเกลี้ยงเกลาแดงระเรื่อ เม้มริมฝีปาก ท่าทางเหมือนน้ำตาจะไหลลงมา
อันหลินเห็นดังนั้นก็เริ่มใจเสีย รีบพูดชี้แจงเป็นพัลวันว่า “ข้าแค่กำลังสอนไวยากรณ์ให้เจ้า ไม่มีเจตนาอื่น เจ้าอย่าเข้าใจผิด!”
ซูเฉี่ยนอวิ๋นเงยหน้าขึ้น มองอันหลินอึ้งๆ แสดงอาการคับข้องใจยิ่งนัก แต่ไม่มีที่ให้ระบาย
นางเหยียดปากจิ้มลิ้ม ตำหนิด้วยเสียงเจือสะอื้นว่า “พี่ฉางเอ๋อพูดไม่มีผิด ผู้ชายไม่มีใครดีเลยสักคนจริงๆ…”
เมื่อหญิงงามหยาดเยิ้มคนหนึ่งออดอ้อนด้วยดวงตาที่พร่าเลือน เป็นความรู้สึกแบบไหน
โอ้แม่เจ้า น่ารักจังเลย!!!
อันหลินเลือดลมสูบฉีด ตื่นเต้นถึงขั้นขาดออกซิเจน จากนั้นก็หน้ามืด หมดสติไป…
ซูเฉี่ยนอวิ๋นไม่รู้ว่าอากัปกิริยาแบบนี้ของนาง มีพลังทำลายล้างต่ออันหลินมากขนาดไหน!
เมื่อนางเห็นอันหลินเป็นลมล้มพับ แถมเลือดกำเดายังไหลอีก ก็ชะงักไปไม่รู้ตัว
“สหายอันหลิน เจ้าไม่เป็นไรใช่ไหม รีบฟื้นเร็วเข้า อย่าทำข้าตกใจสิ”
เมื่อเห็นอันหลินยังคงไร้การตอบสนอง ซูเฉี่ยนอวิ๋นก็ลนลาน คิดว่าคำพูดเมื่อครู่ของนาง ทำร้ายจิตใจเกินไป จนทำให้อันหลินหมดสติ
นางจึงรู้สึกผิดยิ่งนัก แบกอันหลินวิ่งตรงไปที่ห้องพยาบาล…
…………………………….
[1] หายนะดอก
