จะเป็นลมหมดสติแล้ว
หึๆ เทพีสารภาพรักกับเราแล้ว…
อันหลินหัวเราะคิกคัก
“เจ้าหัวเราะชอบใจปานนี้ เพราะข้าอ่านได้ดีมากใช่ไหม”
ซูเฉี่ยนอวิ๋นเห็นใบหน้าของอันหลินมีรอยยิ้ม จึงเอ่ยถามอย่างเบิกบานใจ
อันหลินตื่นจากภวังค์ พูดพลางพยักหน้ารัวๆ “เจ้าอ่านได้ดีมาก แต่ข้าคิดว่าเจ้าควรอ่านหลายๆ รอบ ทำความคุ้นเคยหน่อย…”
“อืม ได้ ไม่ทราบว่าประโยคนี้หมายความว่าอะไร” ซูเฉี่ยนอวิ๋นถามด้วยความสงสัย
เสร็จกัน จะอธิบายกับนางอย่างไรดีล่ะ
คราวนี้อันหลินตะลึงงันไปแล้ว พูดเป็นเสียงเดียวกันว่ามุทะลุเป็นปีศาจร้าย ตอนนี้เขาเพิ่งรู้ตัวว่า ไม่รู้จะอธิบายความหมายของประโยคนี้ให้กับซูเฉี่ยนอวิ๋นได้อย่างไร นี่มันปัญหาใหญ่เลยนะ!
หลังทะเลาะกับความคิดตัวเอง สุดท้ายอันหลินทำได้แค่วางเดิมพันว่าซูเฉี่ยนอวิ๋นเป็นหญิงที่ไร้เดียงสา
ข้าแค่สอนประโยคประธานกริยากรรมง่ายๆ ให้เจ้าก็เท่านั้น เจ้าต้องเชื่อข้านะ!
“มันแปลว่า ‘ข้ารักเจ้า’” อันหลินพูดด้วยสีหน้าจริงจัง
“อ๋อ ที่แท้ก็แปลว่าข้ารักเจ้านี่เอง” ซูเฉี่ยนอวิ๋นพยักหน้าอย่างไม่คิดอะไร
แต่ว่าต่อมา ก็เหมือนนางรู้สึกถึงอะไรบางอย่าง จมอยู่ในภวังค์ความเงียบ
…
สิ่งที่กลัวที่สุดก็คือเสียงเงียบลงกะทันหัน บรรยากาศเงียบสงัดแบบนี้เสมือนกำลังบ่มเพาะอะไรบางอย่าง…
อันหลินตึงเครียดยิ่งนัก เขาแค่อยากเล่นตลกก็เท่านั้น หวังว่านางจะไม่คิดจริงจัง
เอาเถอะ…อันหลินยอมรับ ที่เขาเลือกประโยคนี้เป็นตัวอย่างในการส
