หนักได้ว่าตัวเองกำลังได้ยินสิ่งที่ไม่ควรเข้าเสียแล้ว
เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้ตัวเองต้องประสบกับเหตุไม่คาดฝัน เพราะรู้มากเกินไป เขาจึงรีบหยุดประเด็นสนทนาที่ซูเฉี่ยนอวิ๋นจะพูดต่อทันที
อันหลินเขินอายเล็กน้อย ทำไมซูเฉี่ยนอวิ๋นถึงบอกเขาทุกเรื่อง ไม่สมเหตุผลเอาเสียเลย
มิหนำซ้ำไม่ว่าเขาถามอะไร ซูเฉี่ยนอวิ๋นก็บอก ยังมีความตระหนักรู้ของเทพีอันดับหนึ่งอยู่ไหม
ในตอนนั้นเอง ข้อสันนิษฐานประการหนึ่งก็ผุดขึ้นในใจอันหลินอย่างเลี่ยงไม่ได้
หรือว่านางจะเป็นพวกเอ๋อโดยกำเนิด
“เอ่อ คือว่าพวกเรารีบฝึกฝนกันต่อดีกว่า” อันหลินเสนอความเห็นอย่างจนปัญญา
จู่ๆ ก็ถูกอันหลินพูดแทรก ซูเฉี่ยนอวิ๋นไม่โกรธเคือง กลับตอบอืมอย่างว่าง่าย จากนั้นก็วางมือลงบนโต๊ะ รอเนื้อหาที่อันหลินจะสอนในลำดับต่อไปเงียบๆ
เมื่อเห็นท่าทางในตอนนี้ของนาง ความคิดบางอย่างก็ฉายวาบในสมองของอันหลิน
หลังต่อสู้กับตัวเองอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็อยากลองดูสักตั้งอยู่ดี
“ต่อไปเราจะมาลองพูดประโยคง่ายๆ กันหน่อย” อันหลินพูดอย่างเคร่งขรึม
พูดจบ เขาก็เขียนสองประโยคลงบนกระดาษแล้วพูดว่า “สิ่งที่จะฝึกต่อไปนี้เป็นโครงสร้างประธานกริยา กรรมที่ง่ายที่สุด เจ้าอ่านตามข้านะ”
“ได้เลย ข้าจะตั้งใจอ่านแน่นอน” ซูเฉี่ยนอวิ๋นใจจดใจจ่อ
“I love you”
“I love you” เสียงชวนให้ใจละลายดังขึ้นอีกครั้ง
“ฉันรักเธอ”
“ฉันรักเธอ” ซูเฉี่ยนอวิ๋นอ่านตามทีละตัว
อันหลินรู้สึกเลือดลมสูบฉีด ตื่นเต้นจนแทบ
