อย่างโลกมีทั้งหมดเจ็ดทวีป จีนอยู่ในแผ่นดินทวีปเอเชีย
อันหลินไม่รู้เลยสักนิดว่าวิชานี้มีความหมายอะไรกับเขา เขาเลยสัปหงกอีกครั้ง…
แค่เรียนวิชาแดนมนุษย์ก็ใช้เวลาหนึ่งวันเต็ม อันหลินไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาผ่านมันมาได้อย่างไร
สุดท้าย คาบเรียนนี้ก็สิ้นสุดลงด้วยประโยคหนึ่งของเซียนพสุธาเยว่อิ่ง “อันหลินเป็นตัวแทนประจำวิชานี้ ฉะนั้นหลังเลิกเรียนลูกศิษย์มีปัญหาอะไร ไปสอบถามเขาได้”
แม้จะพูดเช่นนี้ แต่อันหลินก็รู้ดีว่า อัจฉริยะพวกนี้มีความเย่อหยิ่งของตัวเอง
เมื่อเทียบกับไม่ละอายหากต้องลดเกียรติถามผู้ที่ด้อยกว่า คิดว่าพวกเขาคงจะชอบยืนด้วยลำแข้งของตนมากกว่า
เป็นดังคาด หลังเลิกเรียนไม่มีใครเป็นฝ่ายมาถามคำถามเขาเลยสักคน
อันหลินทอดถอนหายใจ กำลังจะลุกขึ้นจากไป
“คือว่า สหายอันหลิน ไม่ทราบว่าเจ้าว่างหรือเปล่า”
เสียงอ่อนหวานไพเราะดังขึ้นในโสตประสาทของเขา
อันหลินตามหาต้นเสียงมองไปข้างๆ หัวสมองพลันขาวโพลน มองผู้หญิงที่ปรากฏตัวตรงหน้าอึ้งๆ
ดวงตาของหญิงสาวเป็นสีน้ำเงินดุจห้วงความฝัน แพขนตาลู่ลง กำลังมองอันหลินอย่างเกรงอกเกรงใจ
อันหลินไม่เคยมีโอกาสได้มองนางในระยะประชิดขนาดนี้มาก่อน ตอนนี้รู้สึกว่าหัวใจกำลังจะหยุดเต้นอย่างไรอย่างนั้น
“วะ…ว่าง ไม่ทราบว่าสหายซูเฉี่ยนอวิ๋นมีอะไรหรือ”
ผ่านไปครู่ใหญ่ กว่าอันหลินจะเค้นประโยคนี้ออกมาอย่างกล้าๆ กลัวๆ
สำหรับดาวเด่นขั้นเทพที่เข้าสำนักมาก็ใช้รูปโฉมอันงดงาม ฆ่าดาวเด่นทั้งหล
