ความคับข้องใจ “ปกติข้าไม่ชอบพูด ไม่ถูกกับภาษามาตั้งแต่ไหนแต่ไร ตอนนี้เรียนภาษาจีนกับภาษาอังกฤษ แม้แต่ออกเสียงก็ทำไม่ได้ อืม พูดให้ถูกก็คือออกเสียงไม่เป็นเลยสักพยางค์เดียว…”
เสียงของซูเฉี่ยนอวิ๋นอ่อนหวานเบาหวิว อันหลินฟังจนใจแทบจะละลายแล้ว
เขาคิดมาตลอดว่าคนที่ดูภายนอกเย่อหยิ่งเย็นชาอย่างซูเฉี่ยนอวิ๋น เสียงคงจะเย็นเยือกมากเป็นแน่ แต่ไม่คิดเลยว่าเสียงของซูเฉี่ยนอวิ๋นจะน่ารัก อ่อนหวานขนาดนี้
จะว่าไป ในความทรงจำของเขา นี่เป็นครั้งแรกที่ซูเฉี่ยนอวิ๋นเอ่ยปากพูดกับตนเองสินะ…
ปกติซูเฉี่ยนอวิ๋นมักจะปรากฏตัวในสำนักด้วยรูปลักษณ์ของผู้หญิงเย็นชาอยู่เสมอ แทบจะไม่สุงสิงกับคนอื่นเลย
คนอื่นต่างก็พูดว่านางเป็นผู้งมงายยุทธ์ หมกมุ่นกับมรรควิถี สนใจแค่การบำเพ็ญเซียน ดูจากตอนนี้แล้ว สาเหตุคงเป็นเพราะนางไม่ค่อยชอบพูด!
“พูดมากจึงจะสร้างความรู้สึกทางภาษาได้ เอาอย่างนี้ ข้าจะเริ่มจากการสอนวลีให้เจ้าก่อน จากนั้นค่อยสอนเจ้าสะกดคำและสัทอักษรให้เจ้า” อันหลินยิ้มจางๆ เขียนคำศัพท์หลายตัวลงบนโต๊ะ
คำศัพท์เหล่านี้แบ่งออกเป็น ‘อาจารย์ นักเรียน โรงเรียน เข้าเรียน’ โดยเขียนเป็นภาษาจีนกับภาษาอังกฤษ
อันหลินอ่านหนึ่งรอบ ให้ซูเฉี่ยนอวิ๋นอ่านตามหนึ่งรอบ
นานสองนาน กว่าซูเฉี่ยนอวิ๋นจะจำการออกเสียงของคำศัพท์พวกนี้ได้
อันหลินสัมผัสได้อย่างลึกซึ้งแล้วว่า ที่ซูเฉี่ยนอวิ๋นบอกว่าตัวเองไม่มีพรสวรรค์ทางด้านภาษา ไม่ได้หลอกเขาจริงๆ!
ซู
