ด้อย่างหน้าตาเฉยแบบนี้ มันทำให้เกิดคลื่นโหมซัดสาดในใจเขาขึ้นมาทันใด
“นี่ เจ้าเป็นบ้าอะไรอีกแล้ว” สวีเสี่ยวหลานยกมือเท้าสะเอว พูดอย่างมีน้ำโหเล็กน้อยว่า “โลกก็คือแดนมนุษย์ที่สรวงสวรรค์ดูแล ทำไมข้าจะไม่รู้ล่ะ”
อันหลินพยายามสะกดความว้าวุ่นใจของตัวเองให้สงบลง ทำความเข้าใจกับคำพูดของสวีเสี่ยวหลาน จัดระเบียบคำถามที่ตัวเองต้องการจะรู้ จากนั้นก็ค่อยๆ เอ่ยถามว่า “แล้วทำไมคนบนโลก ไม่รู้ถึงการมีอยู่ของสรวงสวรรค์ล่ะ”
“มิติที่อยู่แตกต่างกัน ตอนที่พวกเราไปแดนมนุษย์ ล้วนอาศัยประตูทะลุมิติส่งตัวออกไป”
“อ๋อ อย่างนี้นี่เอง แล้วเจ้ารู้ได้อย่างไรว่า ข้ามาจากโลกมนุษย์”
“อาจารย์ ‘วิชาแดนมนุษย์’ เซียนพสุธาเยว่อิ่งเป็นคนบอกพวกเรา
นางทำหน้าที่สอนเกี่ยวกับความรู้และวัฒนธรรมของโลกมนุษย์ วันนี้เพราะมีคาบเรียนของนาง ทำตามเงื่อนไขของนาง ข้าถึงได้ใส่ชุดของแดนมนุษย์ไงล่ะ
จะว่าไป ชุดนี้สวยไหม”
สวีเสี่ยวหลานยิ้มหวานให้อันหลิน ซ้ำยังสะบัดชายกระโปรงของนางเบาๆ
“ข้าไม่เคยเห็นผู้หญิงคนไหนใส่ชุดเจ้าหญิงได้สวยเท่าเจ้ามาก่อนเลย” อันหลินได้สติ มองผู้หญิงตรงหน้าแล้วตอบอย่างจริงใจ
สวีเสี่ยวหลานพอใจกับคำตอบของอันหลินมาก รอยยิ้มบนใบหน้าก็เจิดจ้าขึ้นหลายเท่า เพราะไม่มีผู้หญิงคนไหน ไม่ชอบให้คนอื่นไม่ชมว่าตนสวยหรอก
“อ้อ จริงด้วย มีอีกเรื่องหนึ่ง เพราะเจ้าถูกกักตัว เลยไม่มีโอกาสได้บอกเจ้าสักที”
สวีเสี่ยวหลานเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ ตบเ
