หรือเปล่า
“เด็ด! เด็ดจริงๆ! ให้ต้าไป๋เข้าไปในสระจันทรา คิดว่าพวกสาวๆ คงจะไม่คิดระแวดระวังสุนัขตัวหนึ่งหรอก เช่นนี้ก็สามารถเก็บภาพได้อย่างสบายใจแล้ว” อันหลินชื่นชมไม่หยุด
ตอนนี้หลิวต้าเป่าก็แสดงอาการศรัทธาในตัวชายหนุ่มคนนั้นเช่นกัน ถามอย่างนอบน้อมและตื่นเต้นว่า “ขอบังอาจถามพี่ชายว่า ตอนนี้ยังมี ‘ข้อมูล’ เก็บไว้หรือเปล่า”
ชายคนนั้นถอนหายใจ ใบหน้าฉายความเสียดาย “ตอนแรกเกือบจะสำเร็จอยู่แล้ว ไม่คิดว่าจะถูกหญิงงามแห่งรุ่นเราที่ชื่อซูเฉี่ยนอวิ๋นคนนั้นจับได้”
“ซูเฉี่ยนอวิ๋นหรือ ซูเฉี่ยนอวิ๋นที่ถูกขนานนามว่าเป็นเทพีอันดับหนึ่งแห่งสำนักความร่วมมือบำเพ็ญเซียนตั้งแต่เข้าเรียนคนนั้นน่ะหรือ” หลิวต้าเป่าถามอย่างแคลงใจ
“ใช่ นางนั่นแหละ ตอนนั้นนางก็แช่น้ำร้อนอยู่ด้วย” ชายคนนั้นแค่นยิ้ม “ใครเล่าจะรู้ว่านางรู้ได้อย่างไรว่าต้าไป๋นั้นผิดปกติ นางไม่ได้สังเกตเห็นหินกระจกวารีผิวน้ำแข็งบนคอต้าไป๋เท่านั้น แต่ยังตามพลังปราณบนหินกระจกวารีผิวน้ำแข็งจนเจอตำแหน่งของข้าอีกด้วย…”
“ดังนั้น เจ้ากับต้าไป๋เลยอยู่ในสภาพแบบนี้ใช่ไหม” อันหลินมองผู้ชายกับสุนัขสีขาวตรงหน้า ที่ล้วนถูกทุบตีจนดูไม่ได้ด้วยความเห็นใจ
หลิวต้าเป่ากลับไม่แสดงความเห็นใจมากเท่าใดนัก กลับพูดอย่างอิจฉาแทนว่า “ตายใต้ดอกโบตั๋น แม้เป็นผีก็ผ่าเผย[1] ที่จริงถูกเทพีลงไม้ลงมือก็ดีเหมือนกันไม่ใช่หรือ”
ชายคนนั้นกลอกตาใส่หลิวต้าเป่า “หากถูกซูเฉี่ยนอวิ๋นทำร้ายแค
