ี่ตกอยู่ในสภาวะลำบาก พร้อมกับพูดเสียงเบาว่า “ขอโทษนะ คำว่า ‘อันหลินสู้เขา’ ข้าไม่มีความกล้าจะตะโกนต่อหน้าฝูงชนจริงๆ…”
ขณะที่อันหลินกับหลิวต้าเป่าสู้รบโรมรัน สวีเสี่ยวหลานก็พบเงาชายในฝันของนาง
เซวียนหยวนเฉิง! ไม่คิดว่าเขาจะมาชมศึกด้วยเหมือนกัน สวีเสี่ยวหลานนึกดีใจ
นางกำลังคิดจะเข้าไปทักทาย ทว่ากลับเห็นเซวียนหยวนเฉิงขมวดคิ้วเดินออกไปจากฝูงชน
อากัปกิริยาที่เหมือนดวงตาแปดเปื้อนของเซวียนหยวนเฉิง ทำให้สวีเสี่ยวหลานหยุดฝีก้าวลง
นางมองเซวียนหยวนเฉิงอย่างเห็นใจแวบหนึ่ง พูดในใจว่า ‘ช่างเถอะ ปล่อยให้เขาสงบสติอารมณ์หน่อย…’
อันหลินกับหลิวต้าเป่าแยกจากกันอีกครั้ง ครั้งนี้ทั้งคู่ต่างก็บาดเจ็บ
ใบหน้าหล่อเหลาของอันหลินบวมเป่ง ส่วนดวงตาคู่นั้นของหลิวต้าเป่าก็ถูกชกจนเป็นตาหมีแพนด้า
“ความแข็งแกร่งของเจ้าเหนือความคาดหมายของข้า สมกับเป็นหนึ่งในสามบุคคลโด่งดังในหมู่นักเรียนใหม่”
“บีบคั้นข้าถึงขั้นนี้ได้ เจ้าควรจะภูมิใจ ตอนนี้ ข้าจะใช้ท่าไม้ตายที่น่ากลัวที่สุดแล้ว!”
หลิวต้าเป่าถูกชกจนเป็นแบบนี้ ใบหน้าโกรธขึงอย่างเห็นได้ชัด ตะโกนใส่อันหลินเสียงดัง
ไม่รู้เพราะเหตุใด เมื่อเหล่าศิษย์ใหม่ที่มุงดูได้ยินประโยคนี้ เสียงวิพากษ์วิจารณ์ก็ค่อยๆ เบาลง เห็นได้ชัดว่าเกิดความคาดหวังกับท่าไม้ตายที่หลิวต้าเป่าพูดขึ้นมาเสี้ยวหนึ่ง
อันหลินใจสั่น ไม่คิดเลยว่าหลิวต้าเป่าจะมีท่าต่อไปอีก ทำให้เขาระแวงอย่างยิ่ง
“ฝ่ามือดูดดึง วิชา
