เซียน!” หลิวต้าเป่ายื่นฝ่ามือไปทางอันหลิน จากนั้นตะโกนเสียงดัง แสงสีขาวทะลักออกจากมือสองคู่นั้นของเขา
จู่ๆ อันหลินก็รู้สึกถึงแรงดูด จากนั้น ตัวเขาก็ลอยไปทางหลิวต้าเป่าอย่างควบคุมตัวเองไม่ได้
“รู้วิชาเซียนด้วยหรือ!” อันหลินตกใจจนหน้าถอดสี พูดด้วยความตื่นเต้น
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้สัมผัสอานุภาพของวิชาเซียนด้วยตัวเอง รู้สึกถึงความกล้าภายในใจที่ท่วมท้น
นี่ต่างหากการต่อสู้ระหว่างผู้บำเพ็ญเซียน!
เมื่อร่างของอันหลินลอยเข้าไปใกล้หลิวต้าเป่า อาศัยตอนที่สองมือของหลิวต้าเป่าขยับไม่ได้ ปล่อยหมัดออกไปกระแทกหน้าของหลิวต้าเป่าสุดกำลัง
“ปัก!” ใบหน้าของหลิวต้าเป่าถูกหมัดของอันหลินกระแทกเข้าอย่างจังโดยไม่ทันตั้งตัว ฟันซี่หนึ่งกระเด็นออกมา…
หลิวต้าเป่าล้มลงกับพื้น พ่นเลือดออกมา ใบหน้าแสดงอาการตกใจ
“ช่างเป็นความสามารถในการตอบสนองที่น่ากลัวนัก เจ้าเป็นศัตรูตัวฉกาจของข้าจริงๆ ด้วย!
แต่ยิ่งเจ้าแข็งแกร่ง ข้าก็ยิ่งฮึกเหิม เพราะแบบนี้ ถึงจะเรียกว่าต่อสู้ได้!”
หลังหลิวต้าเป่าลั่นวาจาอันห้าวหาญแล้ว ก็โรมรันพันตูกับอันหลินอีกครั้ง…
ตึกๆ…เพี๊ยะๆ…ปึกปัก…ฟึ่บฟั่บ….
คนที่มุงดูต่างก็ตะลึงงัน ตกอยู่ในความเงียบอันชอบกล
…
“ข้าอยากพุ่งเข้าไปชกพวกเขาสองคนสักตั้ง” นักเรียนใหม่คนหนึ่งพูดด้วยสีหน้าไร้อารมณ์
“ข้าด้วย ข้าก็ทนไม่ไหวแล้วเหมือนกัน…” นักเรียนใหม่อีกคนคล้อยตาม เขาชักกระบี่ข้างเอวออกมาแล้ว
“ข้าเป็นบ้าไปแล้วจริงๆ
