คาบเรียนแรกเป็นวิชาเซียน รับหน้าที่ถ่ายทอดวิชาโดยเซียนพสุธาชางชิง
ในคาบเรียน เซียนพสุธาชางชิงยืนสอนบนแท่นอย่างมีชีวิตชีวา เมื่อใกล้ถึงช่วงที่ใส่อารมณ์ที่สุด ยังถือโอกาสแสดงวิชาเซียนที่ลึกล้ำหลายท่าอีกด้วย
เหล่าลูกศิษย์ซึ่งฟังอยู่ข้างล่างด้วยความเพลิดเพลิน ได้รับประโยชน์อย่างมากมาย
แน่นอนว่า ยกเว้นอันหลิน…
ตอนนี้เขากำลังฟังเซียนพสุธาชางชิงซึ่งตั้งใจถ่ายทอดความรู้บนแท่นหน้าห้องราวกับฟังคัมภีร์สวรรค์[1] ไม่ใช่เขาไม่ตั้งใจฟัง แต่เขาฟังไม่รู้เรื่องเลยสักนิด!
ใช้โลกมายกตัวอย่างก็แล้วกัน ความรู้สึกในตอนนี้ของอันหลินก็คือ เขาเพิ่งจบจากประถม จากนั้นก็ถูกส่งเข้าไปในมหาวิทยาลัยชิงหัวที่เจ๋งที่สุดของประเทศ ฟังศาสตราจารย์กำลังพูดเรื่องแคลคูลัสอย่างครึ้มอกครึ้มใจอยู่ตรงนั้น…
ทุกคำที่เซียนพสุธาชางชิงพูด อันหลินฟังรู้เรื่องทั้งหมด แต่พอพวกมันเชื่อมกันเป็นหนึ่งประโยค สุดท้ายหมายความว่าอะไร เขาไม่รู้เลยแม้แต่นิด!
“เป็นที่รู้กันถ้วนทั่วว่า จากจุดชีพจรหยางเหยียนไปที่เส้นหลี่ชิงเถิง เปิดปราณกลั้นลมหายใจเก้าครั้ง รับพลังชีวิต ก็จะสามารถไปถึงจุดเทียนหยวน และยังสามารถใช้วิชาโยวหวน ช่วยเสริมพลัง ทำงานร่วมกับพลังชีวิตในอากาศ กระตุ้นด้วยวิธีเทียนหัว สามารถประหยัดเวลาในการใช้วิชาเหยียนได้…” เซียนพสุธาชางชิงพูดอย่างเชื่องช้า
ลูกศิษย์ทุกคนเข้าใจทันที พยักหน้ารัวๆ
อันหลิน “???”
ในฐานะของคนไม่เอาไหน อันที่จริงอั
