กเขกหัว”
สวีเสี่ยวหลานหรี่ตาลงจนตาหยี เห็นหัวของอันหลินปูดสองที่ เพื่อไม่ให้เขารู้สึกเจ็บปวดเกินไป จึงฝืนใจไม่หัวเราะ
อันหลินรู้สักทีว่าตัวเองน่าสมเพชแค่ไหน นั่งเหม่อลอยอยู่บนเก้าอี้ อยากร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา
เขาคิดว่าใช้คำว่า ‘ชื่อเสียงป่นปี้’ มานิยามตัวเองในตอนนี้น่าจะเหมาะสมที่สุดแล้ว
ละเมอต่อหน้าอัจฉริยะทั้งห้อง มันเป็นเหตุการณ์ที่กระอักกระอ่วนขนาดไหนกัน
ละเมอไม่ว่า ประเด็นคือคำพูดของเขายังจูนิเบียว[2]ขนาดนี้!
เฮ้อ อับอายไปถึงโคตรเหง้าตระกูลเลย…
อันหลินปิดหน้า ตอนนี้เขาสะเทือนใจมาก อย่าหาหลุมแล้วมุดลงไปเหลือเกิน…
……………………………
[1] คัมภีร์สวรรค์ อุปมาถึงหนังสือหรือบทความที่เข้าใจยาก
[2] จูนิเบียว หรือ โรคเด็กม.2 มีที่มาจากพฤติกรรมซึ่งมักเกิดในเด็กวัยรุ่นตอนต้น หรือประมาณชั้น ม.2 ที่พยายามค้นหาตัวตนของตัวเอง รวมไปถึงการพยายามสร้างคาแรกเตอร์ให้ตัวเองโดดเด่นและได้รับความสนใจ
