“ซูเฉิน ในที่สุดเจ้าก็มาแล้ว!”
เมื่อจ้าวซวี่เห็นซูเฉินปรากฏตัว ร่างทั้งร่างก็สั่นสะท้านในแววตาฉายชัดถึงความตื่นเต้นและโล่งใจอย่างที่สุด
“ซูเฉิน? เขามาแล้วหรือ?”
“เขาคือซูเฉินจริง ๆ?!”
ไกลออกไปบนกำแพงนครเฟิงหลางจวินจื่อหลิงและเหยียนเจิ้งที่กำลังต่อสู้กันถึงกับหยุดชะงักสายตาทั้งคู่จับจ้องไปยังร่างของซูเฉินที่ปรากฏตัวกลางเวหาด้วยอารมณ์ที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง
จวินจื่อหลิง แน่นอนว่าย่อมรู้สึกทั้งดีใจและกังวลในคราเดียว
เพราะหยางซานั้นแข็งแกร่งเกินไป!
ส่วนเหยียนเจิ้งนั้น แววตากลับเต็มไปด้วย ความสงสัยและอยากรู้
“พี่ชาย! พี่ชายมาแล้ว! ท่านแม่…ได้ยินหรือเปล่า? พี่ชายมาช่วยพวกเราแล้ว!”
ซูหลิงเอ๋อร์เมื่อเห็นร่างของซูเฉินในระยะไกลร่างของนางก็สั่นระริก น้ำตาคลอเบ้าพลางส่งเสียงปลุกเรียกหลิวหันเยียนที่หมดสติอยู่ข้างกายไม่หยุด
…
ขณะเดียวกัน ซูเฉินก็เห็นหลิวหันเยียนกับซูหลิงเอ๋อร์พอดีเมื่อสัมผัสได้ถึง ลมหายใจอ่อนแรงจนแทบขาดเห็นใบหน้าซีดเซียว ริมฝีปากแตกแห้งของสองแม่ลูกแววตาของเขาก็กลายเป็น แดงฉานฉับพลัน!
หยาดน้ำตาสีเลือด ไหลเงียบ ๆ ออกจากดวงตา…
“อ๊าาาา!!! หยางซา วันนี้เจ้าต้องตาย!!! ข้าจะฆ่าเจ้าให้ได้!!!”
เสียงคำรามก
