ขณะที่อันหลินกำลังสิ้นหวัง จู่ๆ หน้าจอของระบบก็ปรากฏขึ้นในสมองของเขา
ตรวจสอบพบว่าโฮสต์เข้าสู่แผ่นดินบรรพกาลแล้ว กำลังติดตั้งระบบภาษา…
อันหลินเห็นก็ออกอาการดีใจ คิดในใจว่าปัญหาที่สื่อสารไม่รู้เรื่อง ได้รับการแก้ไขสักที
เพียงครู่เดียว ระบบก็แจ้งเตือนอีกครั้งว่า
การติดตั้งภาษาล้มเหลว…
ขอให้โฮสต์ใช้เสียงไม่ต่ำกว่า 70 เดซิเบล ร้องเลียนเสียงสุนัขว่า ‘โฮ่ง โฮ่ง’ สองครั้ง
อันหลิน “…”
ใครก็ได้บอกฉันทีว่า นี่มันเรื่องบ้าอะไร!
ทำไมต้องให้ฉันร้องเลียนเสียงสุนัขด้วย มันมีความหมายอะไร!
อันหลินคำรามในใจ แต่หน้าจอระบบกลับไม่ตอบสนองอะไรเลย…
“โฮ่งๆ” อันหลินทำหน้าอับอาย ร้องเสียงต่ำ
ครู่หนึ่ง ระบบก็แจ้งเตือนอีกครั้งว่า ตรวจสอบพบว่าเสียงของโฮสต์อยู่ที่ 20 เดซิเบล เสียงดังไม่พอ ไม่สามารถติดตั้งได้
อันหลิน “…”
พี่สาวเซียนมองอันหลินด้วยความแปลกใจเล็กน้อย ท่าทางเหมือนเธอจะได้ยินอันหลินส่งเสียงประหลาด…
จากนั้นหญิงงามคนนั้นก็พูดภาษาที่เขาฟังไม่รู้เรื่องออกมาอีก สายตาที่มองเขาก็ค่อยๆ แปรเปลี่ยนไปทีละน้อย
ใช่แล้ว ตอนนี้เธอใช้สายตาที่มองคนเสียสติมองอันหลินแล้ว
อันหลินทนไม่ไหวอีกแล้ว เขาตัดสินใจทุ่มสุดตัว ตะโกนออกมาเสียงดังว่า “โฮ่ง! โฮ่ง!”
เสียงของเขาดังเกินไป ทำให้สายตาของผู้คนบนท้องถนนพากันจับจ้องมาที่เขา ด้วยสีหน้าตกตะลึง
หญิงสาวตรงหน้าอันหลินตกใจจนสะดุ้งโหยง
“เจ้าเสียสติไปแล้วหรือ!” หญิงคนนั้นอุทาน
ฮ่าๆ ถู
