อันหลินยืนอยู่บนดาดฟ้าของตึกสูง สายลมหวีดหวิวโชยมาปะทะหน้า
เขาเหลียวมองข้างหลัง บริเวณนั้นมีผู้ชายหน้าตาชั่วร้ายกลุ่มหนึ่ง กำลังล้อมเข้ามาอย่างช้าๆ
“หึหึหึ ไอ้เด็กเวร ดูสิว่าคราวนี้แกจะหนีไปไหนได้อีก มีปัญญาแกก็บินขึ้นฟ้าสิ!” ชายฉกรรจ์ที่เป็นหัวหน้าถือท่อนเหล็กไว้ ใบหน้ามีความโหดเหี้ยมปรากฏให้เห็น
อันหลินรู้ว่าตอนนี้เขาไม่มีโอกาสหลบหนีอีกต่อไปแล้ว แต่พอนึกถึงจุดจบของการถูกจับตัวกลับไป ร่างกายของเขาก็อดสั่นเทาไม่ได้ ชีวิตแบบนั้นไม่ใช่ชีวิตที่คนจะอยู่ได้เลย!
ทำยังไงดี ทำยังไงดี ถ้าเราบินได้ก็คงดี…
ในใจอันหลินคิดแบบนี้ จากนั้นพายุหมุนก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศ ม้วนตัวเขาจนลอยขึ้น
“เอ๊ะๆๆ”
อันหลินตกใจ เขาเหาะได้แล้วจริงๆ ถูกลมพัดจนตัวลอยขึ้นมาแล้ว!
“บัดซบ เขาเหาะได้จริงๆ เหรอ” ชายฉกรรจ์ผู้เป็นหัวหน้าเห็นฉากนี้ ก็ตะลึงพรึงเพริด
อันหลินถูกพายุหมุนพาเหาะออกจากดาดฟ้าต่อหน้าต่อตาทุกคน
จากนั้น ลมก็หายไป เขาเริ่มดิ่งลงพสุธา…
“อ๊ากกกกก…ช่วยด้วย!”
สายลมพัดกรรโชก สภาวะไร้น้ำหนักจากการตกลงมาฉับพลันแบบนั้น ทำอันหลินตกใจจนกรีดร้องออกมา
จะตายแล้ว! จะตายแล้ว! จะตายแล้ว!
อันหลินร้องตะโกนในใจไม่หยุด
ความรู้สึกกลัวความตายจะมาเยือนปกคลุมไปทั่วร่างแบบนั้น ทำให้ทุกอณูของร่างกายเขาสั่นระริกอย่างควบคุมไม่ได้
บนดาดฟ้า ชายฉกรรจ์มองอันหลินตกลงไปด้วยความงุนงง จากนั้น เขาก็หันไปหาทุกคนแล้วพูดช้าๆ ว่า “เจ้านั่นน่ะ เจ้าเ
