่นนั้น เจ้าไปฝึกบำเพ็ญเซียนที่สำนักไหม ข้ารู้จักสำนักที่ไม่เลวเลยทีเดียวแห่งหนึ่ง” ท่านเซียนพูดต่อ
ไปบำเพ็ญเซียนที่สำนักเหรอ มีแต่คนโง่เท่านั้นที่จะปฏิเสธ!
“อยากสิ ผมอยากไปมากเลย!” อันหลินไม่แม้แต่จะคิดด้วยซ้ำ ก็เอ่ยปากตอบทันที
ท่านเซียนได้ยินก็ยิ้มอย่างปลื้มใจ ล้วงกระดาษสีทองออกมาจากแขนเสื้อแล้วยื่นให้อันหลิน จากนั้นพูดว่า “นี่เป็นจดหมายรับรองจากข้า หากเจ้ามีมัน จะเข้าไปเรียนในสำนักความร่วมมือบำเพ็ญเซียนได้ ก้าวเข้าสู่เส้นทางการบำเพ็ญเซียนอย่างเป็นทางการ”
อันหลินตกใจ ที่แท้เส้นทางบำเพ็ญเซียนมังกรผงาดฟ้านี้[2] ท่านเซียนจัดเตรียมไว้ให้ตัวเองแล้ว!
เขารับจดหมายรับรองที่ท่านเซียนให้ตัวเองมา แล้วมองท่านเซียนอย่างซาบซึ้ง
“ไม่ทราบว่าท่านผู้เฒ่าเซียน มีนามว่าอะไร”
“นามข้าหรือ…ไม่พูดดีกว่า” ท่านเซียนลูบหัวอันหลินเบาๆ ใบหน้าแสดงความเห็นใจ
“ข้าต้องไปแล้ว แล้วพบกันใหม่นะเจ้าหนุ่ม”
ท่านเซียนโบกมืออำลาอันหลิน จากนั้นก็เหาะเหินขึ้นชั้นฟ้าไป
“ท่านเซียนเดินทางปลอดภัยนะ!” อันหลินโบกมือลาท่านเซียนที่เหาะขึ้นฟ้าด้วยความซึ้งใจ
เสียงหัวเราะของท่านเซียนแว่วมาจากฟากฟ้า เสียงหัวเราะนั่นสบายอารมณ์ยิ่งนัก ปล่อยตัวปล่อยใจเป็นที่สุด เสมือนระบายความโกรธแค้นจากความอยุติธรรมทั้งชาติออกมา
ทำไมเซียนท่านนี้ถึงดีใจขนาดนี้ล่ะ รู้สึกเหมือนดีใจกว่าเราเสียอีก
อันหลินเกาหัว ทำหน้าไม่เข้าใจ
ในตอนนี้เอง เสียงผู้หญิงก็ดังขึ้
