นในจิตสำนึกรู้ของอันหลิน “สวัสดี”
เสียงผู้หญิงไพเราะน่าฟัง ราวกับเสียงสวรรค์ ทำเขาสั่นสะท้านไปทั้งร่าง
นี่เป็นเสียงของระบบหรือ อันหลินฉงนสนเท่ห์
ขณะนั้นเอง ก็มีหน้าจอปรากฏขึ้นในสมองของเขา
หน้าจอเป็นสีเทา มีแค่ตัวหนังสือไม่กี่ตัวปรากฏขึ้นด้านบน ‘ระบบเทพสงครามจะถูกเปิดใช้งานเมื่อเข้าสู่แผ่นดินบรรพกาล’
แผ่นดินบรรพกาลคืออะไร
หรือว่า…
อันหลินนึกถึงจดหมายรับรองที่ท่านเซียนให้ แล้วเขาก็คลี่กระดาษสีทองในมือออกด้วยความคาดหวังเต็มอก
ต่อมา เขาพบว่าในกระดาษสีทองไม่มีเนื้อหาอะไรเลย มีแค่รอยมือที่ยุบลงไปเล็กน้อย
อันหลินไม่ค่อยเข้าใจ แต่ก็ถือโอกาสวางมือของตัวเองลงบนกระดาษ ประสานกับรอยมืออันนั้น
จู่ๆ กระดาษสีทองก็สว่างโชติช่วง อันหลินเปล่งเสียงด้วยความตกใจแค่ทีเดียว ร่างกายก็ถูกลำแสงสีทองกลืนหายไป
“อ๊าก…!”
อันหลินรู้สึกโลกหมุนขึ้นมาชั่วขณะ วิสัยทัศน์การมองเห็นแปรเปลี่ยนจากมืดสนิท เป็นสว่างไสวอีกครั้ง
จากนั้นเขาก็พบว่า ร่างของตัวเองโผล่มากลางนภา เริ่มดิ่งลงพสุธาอีกครั้ง
อันหลินสัมผัสกับความรู้สึกของการกระโดดตึกอีกครั้ง ความรู้สึกเจ็บแสบเกินบรรยายแบบนั้น ไม่ว่ากี่ครั้งเขาก็อยากจะร้องไห้อยู่ดี
ตูม
เขาตกลงบนพื้นอย่างจัง โชคดีที่ตัวเขามีแสงทองปกคลุม ทำหน้าที่ลดแรงกระแทก ถึงช่วยรักษาชีวิตน้อยๆ ของเขาไว้ได้
“นี่เป็นวิธีเคลื่อนย้ายเหรอ ป่าเถื่อนเกินไปหรือเปล่า!” อันหลินนอนคว่ำบนพื้น บ่นด้วยความไม่พอใจ
เขา
