เงยหน้าขึ้นอย่างยากลำบาก อยากดูสักหน่อยว่าที่นี่ที่ไหน
จากนั้น เขาก็ได้เห็นฉากที่ยากจะลืมเลือนไปชั่วชีวิต
เสาประตูลายมังกรสีขาวสูงร่วมร้อยจั้ง[3]สองเส้น ตั้งตระหง่านท่ามกลางท้องฟ้า บนแผ่นป้ายสลักอักษรลึกลับที่เขาอ่านไม่ออก
หลังประตู มีวังนับพันนับหมื่น มองไม่เห็นที่สิ้นสุด
ก้อนเมฆหลากสีล่องลอยรอบๆ วัง สัตว์เทพเจ้านานาชนิดบินร่อนกลางนภา เป็นทัศนียภาพของที่อยู่อาศัยเซียนอันตระการตา
อันหลินยืนเหม่ออยู่ที่เดิม ใบหน้ามีแต่ความตกตะลึง
ที่แท้บนโลกใบนี้ ก็มีแดนเซียนอยู่จริงๆ!
เรามาโผล่ที่แดนเซียนเหรอ… อันหลินพยายามสงบสติอารมณ์ ให้ตัวเองใจเย็นลง
ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาเห็นผู้หญิงสวมชุดนักพรตคนหนึ่งเดินมา จึงรีบเข้าไปทักทายหมายอยากรู้สถานการณ์
“สวัสดี พี่สาวเซียน” อันหลินโบกมือให้หญิงคนนั้น
เมื่อหญิงหน้าตาสะสวยคนนั้น เห็นอันหลินโบกมือให้ จึงเดินเข้ามาหา
อันหลินเห็นดังนั้นก็ถามอย่างตื่นเต้นว่า “พี่สาวเซียนคนสวย ไม่ทราบว่าที่นี่ที่ไหน ผมเพิ่งเคยมาครั้งแรก ยังไม่ค่อยรู้จักที่นี่มากเท่าไหร่”
พอได้ยินคำพูดของอันหลิน หญิงคนนั้นก็แสดงสีหน้าแปลกใจ จากนั้นก็พูดว่า “จีหลี่กูลู”
“หา คุณว่าอะไรนะ” อันหลินไม่เข้าใจ
หญิงคนนั้นแสดงอาการเช่นเดียวกันอันหลิน พูดว่า “จีหลี่กูลูวาเลียจีหลี่”
อันหลินงุนงงขึ้นมาทันที เธอพูดอะไรกันแน่
การคาดเดาอันน่ากลัว ค่อยๆ ปรากฏขึ้นในความคิดของเขา
“พี่สาวเซียน คุณพูดภาษาจีนกลางได้
