หลงเฉินพยายามดีดตัวออกมาจากดงดอกไม้จำลองเหล่านั้นอย่างลำบาก เหล่าหญิงสาวรอบข้างก็ได้สลายหายไป แม้แต่ฉู่เหยาก็ไม่อยู่ตรงนั้นด้วยเช่นกัน มีเพียงเจ้าอ้วนและพวกพ้องที่กำลังเดินเข้ามา เลยช่วยพยุงร่างของเขาขึ้นมาจากกองดอกไม้ที่ทับถมอยู่
“พี่หลง ท่านช่างเหนือความคาดหมายของข้าไปมากแล้ว” เจ้าอ้วนมีใบหน้าที่ตื่นตะลึง
ส่วนพวกพ้องคนอื่นก็ไม่ต่างกันมากเช่นกัน การกระทำของหลงเฉินในวันนี้คงจะกลายเป็นสิ่งที่น่าประหลาดใจต่อผู้คนมาหมายเป็นอย่างยิ่ง ราวกับว่าเขานั้นมีระดับพลังยุทธ์ดุจเทพแห่งการต่อสู้ลงมาจุติ จนทำให้พวกพ้องของเขาเกิดความเชื่อมั่นขึ้นมาในจิตใจอย่างหาที่สุดไม่ได้
หลงเฉินก็ได้หัวเราะขึ้นมาน้อยๆ เขาหันหน้ามองออกไปโดยรอบก็พบว่าไทเฮา ขุนนางบริวารมากมาย เหล่าองค์ชาย และปรมาจารย์หวินฉีต่างไม่ได้อยู่ในปะรำพิธีแล้ว แม้แต่ฉู่เหยาก็เช่นกัน
“พี่หลง ช่วงที่ท่านได้ถูกรุมล้อมเมื่อครู่ องค์หญิงสามก็ถูกไทเฮาเรียกกลับไปแล้ว ข้าว่าสีหน้าของไทเฮาดูปั้นยากขึ้นมาไม่เบาเลย เกรงว่าในวันนี้องค์หญิงสามคงจะเจอเรื่องราวที่ยากจะผ่านพ้นไปได้” เจ้าลิงผอมเกิดความรู้สึกเป็นห่วง แล้วกล่าวขึ้นมา
