เชิงเขาจำลองที่สร้างขึ้นด้วยน้ำมือมนุษย์ที่สูงไม่กี่จั่งก็ได้ทลายลงมาในช่วงพริบตาเดียว เศษหินกระเด็นกระดอนลงสู่พื้น สายตาทุกคู่หันไปมองหลงเฉินที่อยู่กลางลานประลอง แล้วก็ได้หันกลับไปมองเชิงเขาจำลองที่เพิ่งถูกโค่นล้มลงไป ความเงียบสงัดปกคลุมพื้นที่แห่งนี้อีกครั้งหนึ่งแล้ว
เซี่ยฉางเฟิงมีสีหน้าปั้นยากขึ้นมาอย่างรุนแรง คาดไม่ถึงว่าหลงเฉินจะซ่อนเร้นพลังการต่อสู้ที่มีอานุภาพทำลายล้างอย่างมหาศาลถึงเพียงนี้เอาไว้โดยที่เขาไม่อาจสัมผัสได้มาก่อน
ไม่เพียงแค่เซี่ยฉางเฟิงเท่านั้น ใบหน้าเหี่ยวย่นของเว่ยชางเองก็แทบจะไม่แตกต่างกันเลยแม้แต่น้อย ความรู้สึกเจ็บปวดแปรบเข้าไปลึกถึงกระดูกดำคล้ายกับเป็นการต่อสู้ของตัวเองอย่างไรอย่างนั้น
ถ้าหากสำนักภายในทราบถึงพลังการต่อสู้อันแกร่งกล้าของหลงเฉินแล้ว คงจะอ้าแขนต้อนรับเข้าสู่สำนักอย่างแน่นอน อีกทั้งด้วยความเยาว์วัยของหลงเฉินเช่นนี้แล้วยิ่งเบิกทางได้อย่างง่ายดาย
เว่ยชางคิดที่จะปลิดชีพหลงเฉินลงตั้งแต่แรกอยู่แล้ว เจอกันได้เพียงแค่ไม่กี่ยามกลับทำให้เขาได้รับความอับอายขายหน้าจนนับครั้งไม่ถ้วน เขากับหลงเฉินในตอนนี้ก็เป็นเหมือนกับน้ำมันกับไฟ
