หากวันนี้เขาปล่อยให้หลงเฉินมีชีวิตรอดกลับมา เขาจะยังสามารถมีชีวิตเหลือรอดอยู่อีกอย่างนั้นหรือ?
“ตูม”
ทันใดนั้นเองเชิงเขาจำลองที่สร้างขึ้นด้วยน้ำมือมนุษย์ก็มีเศษหินลอยฟุ้งออกมาจนตลบอบอวลไปในอากาศ เงาร่างหนึ่งลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกมาจากซากปรักหักพังเหล่านั้น สร้างแรงดึงดูดให้สายตาหลายคู่หันไปจับจ้อง
ร่างนั้นก็คือหว่างซานที่คล้ายกับสุนัขจนตรอกตัวหนึ่ง อาภรณ์อันหรูหรากลับฉีกขาดและเปรอะเปื้อนจนไม่เหลือชิ้นดี เผยให้เห็นผิวหนังถลอกเป็นหย่อมๆ
เมื่อเศษละอองฝุ่นผงได้จางหายไปก็ปรากฏใบหน้าของหว่างซานที่ชัดเจนยิ่งขึ้น ใบหน้านั้นถูกอาบด้วยสายโลหิตที่ย้อยลงมาจนถึงปลายคางจากนั้นก็ไหลหยดลงสู่พื้นดิน
“ยอดมาก…เจ้าได้ทำให้ข้าประหลาดใจได้มากเสียจริง ขอชมเชย” ร่างของหว่างซานเต็มไปด้วยบาดแผล แต่ทว่ายังสามารถคุมน้ำเสียงให้ราบเรียบได้
“เจ้าก็ทำให้ข้าตกใจได้มากเช่นกัน” หลงเฉินตอบกลับไปอย่างไม่แยแส
หว่างซานเผยรอยยิ้มกว้างที่มุมปาก ใบหน้านั้นดุร้ายขึ้นมาทั้งที่ยังเต็มไปด้วยคราบโลหิตไหลเป็นทาง ความเย็นยะเยือกเข้าครอบงำจิตใจของหว่างซานอีกครั้งหนึ่งแล้ว
