หว่างซานหันหน้าไปมองที่เซี่ยฉางเฟิงครู่หนึ่ง ก็พบว่าเซี่ยฉางเฟิงได้พยักหน้าเล็กน้อยส่งกลับมา ทันใดนั้นเองหว่างซานก็ได้หัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง
“หลงเฉิน ความแข็งแกร่งของเจ้าช่างเหนือความคาดหมายของข้าไปมากทีเดียว แต่อย่างไรเสียเจ้าก็คงไม่อาจรอดพ้นจากความตายไปได้ เจ้าจะแสดงให้เจ้าได้เห็นถึงพลังฝีมือที่แท้จริงตั้งแต่นี้ไป”
“ฮูม”
หว่างซานส่งเสียงคำรามคล้ายกับสัตว์ป่าดุร้ายตัวหนึ่ง อาภรณ์ที่สวมอยู่ก็ได้แน่นขึ้นจนขาดหลุดลุ่ยไปเป็นชิ้นๆ เหมือนกับดักแด้ที่กลายเป็นผีเสื้อพร้อมที่จะออกโบยบินไปทุกที่
“อา”
เสียงร้องของผู้ชมประสานกันขึ้นมาอย่างไม่ได้นัดหมาย เสียงอุทานดังออกมาจากปากของคนทั้งหมดเมื่อพบว่าร่างกายของหว่างซานนั้นขยายใหญ่ขึ้นกว่าเดิมเป็นเท่าตัว อีกทั้งบนผิวหนังยังมีเส้นขนสีเหลืองครามงอกเงยขึ้นมาปกคลุมอยู่ชั้นหนึ่ง เขากลายเป็นสัตว์ประหลาดไปแล้วอย่างนั้นหรือ?
ไม่เว้นแม้แต่ใบหน้าก็ยังปกคลุมด้วยเส้นขนสีเหลืองคราม แต่ที่น่าตกใจยิ่งไปกว่านั้นก็คือที่ปากของเขามีเขี้ยวราวสามคืบยื่นออกมาคู่หนึ่ง ฝ่ามือของมนุษย์กลายสภาพเป็นอุ้งเท้าสัตว์ เผยกรงเล็บอันแหลมคมงอกออกมาด้วยเช่นกัน
