หนึ่งในสายตาเหล่านั้นก็มาจากเซี่ยฉางเฟิงด้วยเช่นกัน เดิมทีก็คิดว่าหากหลงเฉินตายไป ก็คงจะไม่เป็นมารหัวใจของตนอีกต่อไป จึงรู้สึกจิตใจสงบลงคล้ายกับว่าไม่เกิดสิ่งอันใดมาก่อน แต่ทันทีที่เห็นว่าฉู่เหยาให้ความสำคัญต่อหลงเฉินมากถึงเพียงนั้นก็เกิดเพลิงโทสะลุกโชนขึ้นมาทั่วทั้งร่าง จึงได้ตะโกนออกไปสุดเส้นเสียง
“หว่างซาน หยุดวาจาไร้สาระได้แล้ว จัดการมันซะ”
เมื่อได้ยินคำสั่งของเซี่ยฉางเฟิง หว่างซานเดินเข้าไปใกล้หลงเฉินมากขึ้น เขาสูดลมหายใจเข้าเต็มอกแล้วกล่าวออกไปว่า “เจ้าหนู ข้าจะขอมอบคำพูดให้ประโยคหนึ่งก่อนที่เจ้าจะตาย จงดูพลังฝีมือของตัวเองให้ดีก่อน มีคนจำพวกหนึ่งที่เจ้าไม่สมควรไปตอแยด้วย”
หว่างซานหัวเราะเสียงดังด้วยความสะใจ แล้วก็ฟาดฝ่ามือข้างหนึ่งไปที่ร่างของหลงเฉิน แต่ทว่าฝ่ามือของเขากลับไร้ซึ่งซุ่มเสียงไร้ซึ่งสภาวะใดใด ใจกลางของฝ่ามือปรากฏเพียงรอยสีเหลืองเข้มอันเป็นทักษะยุทธ์ระดับสูงชนิดหนึ่ง
