หลงเฉินไม่รีรอให้มีการตอบสนอง เขาออกหมัดด้วยพลังอันมหาศาลติดต่อกันไปอีกสามครั้งอย่างบ้าคลั่งราวกับพายุฝนฟ้าคะนองในคืนที่ท้องฟ้ามืดมิด หว่างซานร่ำร้องออกมาด้วยความเกรี้ยวกราดหลังถูกแรงกระแทกไปถึงสามครั้ง
“บรึม”
เสียงระเบิดเกิดขึ้นเป็นระลอกต่อเนื่องกัน ฝุ่นลอยคละคลุ้งไปทั่วบรรยากาศจนแทบจะไม่เห็นการเคลื่อนไหว เศษไม้ปลิวว่อนไปทั่ว ผู้คนรอบเวทีในระยะร้อยคืบไม่อาจที่จะทานรับพลังที่ปะทุออกมาอย่างไม่วางมือได้จนต้องถอยร่นออกไปหลายก้าว
“ตูม”
มีเพียงเสียงระเบิดเพียงครั้งเดียวในรอบนี้ ความเงียบสงัดเข้าครอบงำบริเวณโดยรอย อากาศเริ่มมีไอฝุ่นจางลง ปรากฏให้เห็นถึงร่องรอยความเสียหายของเวที ร่างของชายหนุ่มสองคนกำลังยืนประจันหน้ากันอยู่ สายตาทั้งคู่จ้องมองอีกฝ่ายอย่างเอาเป็นเอาตายอยู่บนเวที
“คิดไม่ถึงเลยว่าเจ้าจะยังมีพลังใช้ออกมาได้ถึงสองกระบวนท่า” หว่างซานแสยะยิ้มขึ้นมาพร้อมกับปาดโลหิตที่ไหลออกมาจากมุมปาก
ในตอนนี้หลงเฉินได้กลายเป็นปีศาจในร่างมนุษย์ตนหนึ่ง เขามีพลังมหาศาลจนน่าตกใจ แม้แต่หว่างซานที่ไหลเวียนลมปราณเพื่อทำการป้องกันร่างกายเอาไว้แล้วยังได้รับบาดเจ็บได้
