“หลงเฉิน”
“หลงเฉิน”
“หลงเฉิน”
เสียงกู่ร้องดังกึกก้องไปทั่วทุกสารทิศประดุจสายน้ำที่เชี่ยวกราดไหลซัดตามแนวชายฝั่ง สายตาทุกคู่จ้องมาที่หลงเฉินอย่างมีความหวัง
หลงเฉินมองไปที่หว่างซานแล้วก็ได้มองไปที่เซี่ยฉางเฟิงที่อยู่ไกลออกไปสลับกกันไปมา มีหรือที่เขาจะไม่เข้าใจในสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นว่าเป็นฝีมือของผู้ใด?
ในขณะที่หลงเฉินกำลังยื่นมือข้างหนึ่งออกไป เสียงของผู้คนทั้งหมดก็ได้หยุดลงพร้อมกัน หลงเฉินกล่าวออกมาด้วยประโยคทิ่มแทงใจว่า “ข้าไม่สนใจจะลดตัวลงไปเล่นศึกหมาจับแมวกับเจ้าหรอก”
ในเวลานี้ตลอดทั่วทั้งสนามก็ได้อยู่ในความตกตะลึง หลงเฉินถึงกับปฏิเสธออกไปแล้ว
“นี่คือชายผู้เป็นสุดยอดรุ่นเยาว์อันดับหนึ่งแห่งจักรวรรดิเมืองเฟิงหมิงอย่างนั้นหรือ? ขี้ขลาดถึงเพียงนี้ ช่างน่าผิดหวังเสียจริง” หว่างซานส่ายหน้าไปมาแล้วกล่าว
หลงเฉินแสยะยิ้มขึ้นมาเล็กน้อย ข้าได้ติดกับไปแล้วครั้งหนึ่ง ยังคิดจะให้ติดกับเป็นครั้งที่สองอีกอย่างนั้นหรือ คิดว่าข้านั้นโง่งมขนาดนั้นเชียว?
“ไปเถิด อย่าไปใส่ใจกับเจ้าสุนัขนั่นเลย”
