หลงเฉินผลักไสพวกพ้องด้วยมือใหญ่สองข้างแล้วเดินตรงไปยังทางออก ในโสตประสาทของเขาในตอนนี้คิดเพียงแต่ไปฝึกฝนสัตว์เพลิงอย่างเดียวเท่านั้น ไม่อยากเสียเวลาอันมีค่าไปกับพวกคนเช่นนั้นแม้แต่เสี้ยวเดียว
“การกระทำอันน่าเอือมระอาของเจ้าที่คิดจะครองครอบองค์หญิงสามไว้นั้น ช่างไม่ต่างจากคางคกหมายจะกินเนื้อห่านฟ้าหรอก แม้แต่เป็นเศษขยะก็ยังไม่คู่ควร” หว่างซานกล่าวไล่ตามเงาหลังของหลงเฉินไปด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน
ทันใดนั้นหลงเฉินก็หยุดนิ่ง ร่างกายของเขาสั่นไหวด้วยโทสะที่พุ่งพล่าน ฉู่เหยาได้กลายเป็นหญิงสาวที่อยู่ในใจของเขาแล้ว นางมีความหมายมากมายกับเขา แน่นอนว่าย่อมไม่อาจยินยอมให้ผู้ใดมาเอ่ยนามของนางขึ้นมาอย่างล่วงเกินได้
แต่ทว่าเขาก็พยายามข่มเพลิงโทสะเอาไว้แล้วเดินหน้าต่อไปทางประตูใหญ่ ด้วยเหตุที่ว่าตอนนี้พลังของเขานั้นยังมีไม่เพียงพอที่จะต่อกรกับหว่างซาน
“ข้าจะไปสั่งสอนเขาให้เอง” ซือเฟิงแผ่รังสีสังหารออกมาแล้วออกเดินไปที่เวทีในทันที
