“ยิ่งใหญ่อันใดกัน ซือเฟิงไม่ใช่คนที่ไร้จิตใจเสียหน่อย ทว่าเจ้าต้องจัดการให้ดีล่ะว่าจะคัดเลือกภรรยากลับไปที่ห้องหอสักกี่คนดี” เจ้าอ้วนแผ่วเสียงลงในตอนท้ายของประโยค พลางหัวเราะร่าอย่างบ้าคลั่ง
หญิงสาวมากมายที่ได้นำดอกไม้จำลองมามอบให้ซือเฟิงแสดงออกอย่างชัดเจนแล้วว่าต้องการที่จะตบแต่งกับซือเฟิง ขอเพียงซือเฟิงตอบรับเท่านั้น ส่วนสินสอดทองหมั้นก็มีบ้างพอเป็นพิธีให้สามารถแต่งได้ในเร็ววัน
ซือเฟิงมีใบหน้าที่แดงก่ำขึ้นมาแล้วตอบกลับไปว่า “ซือเฟิงผู้นี้สามารถมีวันนี้ได้ด้วยความช่วยเหลือของหลงเฉิน ด้วยเหตุนี้พวกเราก็เอาดอกไม้จำลองเหล่านี้มาแบ่งกันเถิด”
“ครืน”
ทุกคนที่ได้ยินต่างก็พ่นลมหายใจออกมาด้วยความไม่สบอารมณ์ ของเช่นนี้ผู้ใดจะเอามาแบ่งกันได้เล่า คงจะมีแต่เพียงซือเฟิงเท่านั้นคิดออกมาได้เช่นนี้
ซือเฟิงทอสีหน้าโง่งมออกมาครู่หนึ่งจนพวกพ้องต่างพรวดเสียงหัวเราะร่าออกมาให้กับความซื่อของสหายผู้นี้ ทันใดนั้นซือเฟิงจึงเริ่มเข้าใจได้ว่าสิ่งที่เขาได้เอ่ยออกไปนั้นช่างโง่งมเสียจริงๆ
