หลงเฉินขยับมือใหญ่ข้างหนึ่งเปิดฝาเตาขึ้นอย่างช้าๆ กลิ่นหอมหวนของโอสถกลุ่มหนึ่งลอยขึ้นมาเตะจมูกของเขา สายตาคู่คมจ้องมองผ่านไอควันไปยังโอสถเม็ดหนึ่งที่กำลังกลิ้งเกลือกอภายในเตา พลันสีหน้าของเขาก็ได้แปรเปลี่ยนไปทันที
ใบหน้าของหลงเฉินที่ปรากฏต่อสายตาของฉู่เหยาในตอนนี้ช่างทำให้นางเกิดความเป็นห่วงขึ้นมาอย่างท่วมท้นเหลือเกิน ซือเฟิงและเจ้าอ้วนก็มีอารมณ์ที่ไม่ต่างจากนางด้วยเช่นกัน
ผลลัพธ์ของการพ่ายแพ้ในครั้งนี้ถือว่าหนักหนาสาหัสยิ่งนัก เสมือนกับถูกเหยียบย่ำศักดิ์ศรีที่สร้างมาให้ดับสูญไปในพริบตา ย่ำแย่กว่าการตายจากโลกนี้ไปเสียอีก แต่เซี่ยฉางเฟิงและพรรคพวกกลับหัวเราะเย้ยหยันอยู่ในใจเมื่อเห็นใบหน้าเหยเกเช่นนั้น
“ฮาฮา หลงเฉิน ยังจะรอสิ่งใดอยู่อีกเล่า? ยังไม่คลานเข้ามาหาข้าอีกอย่างนั้นหรือ?” เซี่ยปายฉือเผยรอยยิ้มกริ่มอันชั่วร้ายที่มุมปาก
การสั่งสอนให้หลงเฉินนั้นหลาบจำเช่นนี้ช่างน่าสนใจเสียยิ่งกว่าการพัฒนาทักษะหลอมโอสถของตัวเองก็ว่าได้ ร่างกายสั่นเทาไปทั้งร่างด้วยความแค้นที่กำลังจะถูกคลี่คลายออกไปในไม่ช้านี้
