เว่ยชางโมโหจนใบหน้ามีสีม่วงคล้ำขึ้นมา เขายกฝ่ามือข้างหนึ่งตบไปที่ปากของเซี่ยปายฉือจนใบหน้างดงามสะบัดหนีไป “ปายฉือรีบคืนสติกลับมาเสียที เอาแต่กล่าววาจาเลอะเลือน นำตัวนางลงไป”
เซี่ยปายฉือถูกพาตัวลงไปจากเวทีประลอง ทั่วทั้งงานกลับเข้าสู้ความเงียบงันอีกครั้ง หลงเฉินจ้องมองไปที่ดวงตาของเว่ยชาง พร้อมกับยื่นมือข้างหนึ่งออกไป “เอามา”
เว่ยชางผู้นี้ก็ไม่ทราบว่าจะปั้นสีหน้าออกไปเช่นไรดีเพื่อข่มอารมณ์ที่เดือดพล่านในร่างกายเอาไว้ เสือดาวเพลิงกาฬตัวนี้เป็นสิ่งที่ล้ำค่ามากสำหรับเขา จึงได้คิดไว้ตั้งแต่ต้นว่าเซี่ยปายฉือจะได้รับชัยชนะและได้ครอบครองเสือดาวเพลิงกาฬตัวนี้
แต่ความคิดนี้กลับต้องมลายหายไปเพราะชัยชนะเป็นของหลงเฉิน ทั้งยังไม่สามารถทำให้หวินฉีเสียหน้าได้เลยแม้แต่น้อย ทั้งยังต้องเสียสมบัติอันล้ำค่าไปอีก แต่เมื่อมีสักขีพยานมากมายถึงเพียงนี้ก็คงไม่อาจที่จะกลับคำพูดได้
“รับไว้”
“ผัวะ”
หลงเฉินยื่นมือไปคว้าขวดหยกจากมือของเว่ยชาง เมื่อเขามองเข้าไปภายในขวดก็เห็นการไหลเวียนไปมาของกลุ่มพลังเพลิงอยู่กลุ่มหนึ่ง จึงอดไม่ได้ที่จะร้องเสียงหลงออกมาด้วยความดีใจ
