“ฮาฮา ขอบใจนะ” หลงเฉินกล่าวออกไปด้วยน้ำเสียงสดใส เป็นครั้งแรกที่รู้สึกว่าเฒ่าผู้นี้ก็ยังมีส่วนที่ดีอยู่บ้าง
“บอกข้าได้หรือไม่ว่าเจ้าทำได้อย่างไรกัน?” เว่ยชางข่มกลั้นอารมณ์เอาไว้ การพ่ายแพ้ในครั้งนี้ช่างสูญเปล่าอย่างยิ่ง
หลงเฉินเกิดความสงสัยขึ้นมาวูบหนึ่ง เขาหันหน้าไปทางปรมาจารย์หวินฉี แล้วก็ได้กล่าวกลั้วเสียงหัวเราะออกมา “เห็นแก่เจ้าที่รับฟังคำตัดสินอย่างยุติธรรม ข้าจะยอมบอกเจ้าก็ได้”
“เคล็ดลับของการหลอมโอสถที่ข้าใช้ได้มาจากบันทึกลายมือเค่อกู่ ภายในนั้นได้บันทึกเอาไว้ว่า
ในขณะที่โอสถเริ่มส่งสัญญาณแจ้งเตือนขึ้นมา จำต้องเปิดฝาออกเล็กน้อย แล้วก็ใช้พลังแห่งจิตวิญญาณเข้าปิดกั้นความบริสุทธิ์ของฤทธิ์โอสถเอาไว้ อีกทางหนึ่งก็ต้องชักนำสิ่งเจือปนออกไปด้วย จึงกลายเป็นว่าต้องใช้ออกมาพร้อมกันทั้งสองขั้นตอน แค่นี้ก็คงจะเข้าใจแล้วสินะ”
“บันทึกลายมือเค่อกู่? ที่เจ้ากล่าวอยู่นั้นหมายถึงราชันย์โอสถเค่อกู่อย่างนั้นหรือ?” เว่ยชางเบิกตากว้าง
“ข้าก็ไม่ทราบเช่นกัน เหมือนกับเคยอ่านผ่านตามาก่อน เจ้าไปหาดูเองก็แล้วกัน” หลงเฉินส่ายหน้าไปมาแล้วกล่าว แต่ที่ได้กล่าวออกมาก็เหมือนกับไม่ได้กล่าวอันใดออกมาอยู่ดี
