หลงเฉินแสยะยิ้มไปที่เซี่ยปายฉือ แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาว่า “ใครจะแพ้ ใครจะชนะ ใช่ว่าเจ้าจะเป็นผู้ตัดสินได้หรอกนะ”
“หลงเฉิน เจ้าคิดจะกลับคำอย่างนั้นหรือ? ดูที่ร่องรอยบนเม็ดโอสถของข้า แล้วดูของเจ้านั้นช่างโล้นเกลี้ยงเกลา ก็ชัดเจนแจ่มแจ้งอยู่แล้วว่าช่างแตกต่าง นี่เจ้ามองไม่ออกอย่างนั้นหรือ?” เซี่ยปายฉือหัวเราะอย่างได้ใจ
“โอสถระดับกลางของเจ้านับว่าไม่เลวเลย แต่ว่าในมือของข้าก็เป็นโอสถระดับกลางเช่นเดียวกัน” หลงเฉินคลายโอสถที่อยู่ในมือออกมาแล้วกล่าว
หลงเฉินเอ่ยออกมาอย่างมั่นใจ แต่กลับไม่มีผู้ใดเชื่อว่าเป็นเช่นที่เขาว่าไว้ โอสถในมือของหลงเฉินนั้นไม่ว่าจองมองไปด้านใดก็เป็นเพียงโอสถสามัญธรรมดาเท่านั้น แม้จะมีลักษณะกลมกลิ้งดูสมบูรณ์ แต่กลับไม่มีร่องรอยแห่งโอสถให้พบเห็นได้เลยแม้แต่น้อย
“โอสถระดับกลาง? เหอะ เหตุใดข้าถึงมองไม่ออกกัน?” เซี่ยปายฉือปรายสายตามองไปที่เม็ดโอสถ แล้วกล่าวน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยัน
