“แท้จริงแล้วข้าเองก็เคยคิดเช่นเดียวกับเจ้า แต่ด้วยอายุเพียงเท่านี้ เหตุใดดวงตาถึงได้บอดสนิทเร็วเช่นนี้กัน มีผู้ใดบอกหรือว่าโอสถระดับกลางนั้นจำเป็นจะต้องมีร่องรอยแห่งโอสถทุกเม็ดกัน?” หลงเฉินถอนหายใจออกมาอย่างเอือมระอา
เมื่อสิ้นถ้อยคำของหลงเฉิน บนใบหน้าของเว่ยชางก็ได้แปรเปลี่ยนไปอย่างช้าๆ แววตาของเขาบังเกิดความตื่นตระหนกขึ้นมาไม่น้อย สายตาจ้องมองไปยังเม็ดโอสถที่อยู่ในมือของหลงเฉินจนแทบจะหลุดออกจากเบ้า
ก่อนหน้านี้เว่ยชางเองรับรู้ได้ถึงความแปลกประหลาดบางอย่างของเม็ดโอสถในมือของหลงเฉิน ยิ่งได้ฟังถ้อยคำของหลงเฉินเช่นนั้นผนวกกับภาพการเคลื่อนไหวในการหลอมโอสถของหลงเฉินในความทรงจำ ยิ่งทำให้เขารู้สึกแตกตื่นขึ้นมาในใจอย่างบอกไม่ถูก
“นำโอสถมาตรวจสอบเถิด”
ปรมาจารย์หวินฉีกล่าวตัดบทขึ้นมาด้วยใบหน้าเรียบเฉย จากนั้นก็มีศิษย์ผู้หลอมโอสถผู้หนึ่งโน้มตัวคารวะแล้วนำเครื่องมือขนาดใหญ่ชิ้นหนึ่งออกมา
